ଗୋଟିଏ ପୋଖରୀରେ ମାଆ ବେଙ୍ଗୁଲୀ ସହିତ ତା’ର ଛୋଟ ଛୁଆ ପୁନି ରହୁଥିଲା। ଦିନେ ପୁନି ଦେଖିଲା ଯେ ବହୁତ ଲୋକ ସଜବାଜ ହୋଇ କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖି ସେ ତା’ ମାଆକୁ କାରଣ ପଚାରିଲା। ମାଆ କହିଲା ଯେ ଆଜି ରଥଯାତରା, ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ବୁଲିବା ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ପୁନି ମଧ୍ୟ ରଥ ଦେଖିବାକୁ ଜିଦ୍ କଲା। ତା’ପରେ ମାଆ ତାକୁ ନିଜ ପିଠିରେ ବସାଇ ରଥଯାତରା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ନେଇଗଲା।
ବାଟରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ବଡ଼ ପାଟିରେ ଭୋଭୋ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ପୁନି ଡରିଗଲା। ମାଆ ତାକୁ ସାହସ ଦେଇ କହିଲା ଯେ ସେ ଥିବାରୁ ଆଦୌ ଡରିବାର ନାହିଁ। ଯାତରାରେ ପହଞ୍ଚି ପୁନି ତିନୋଟି ବଡ଼ ରଥ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲା। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭଜନ ଗାଉଥିଲେ, ହରିବୋଲ ଓ ହୁଳହୁଳି ପକାଉଥିଲେ ଏବଂ ଜୟଜୟ କରୁଥିଲେ। ମାଆ ବେଙ୍ଗ ତିନି ରଥକୁ ପ୍ରଣାମ କଲା ଏବଂ ତାକୁ ଦେଖି ପୁନି ମଧ୍ୟ ଜୁହାର ହେଲା।
ଏହାପରେ ପୁନି ମାଆ ପିଠିରେ ବସି ସାରା ବଜାର ବୁଲିଲା। ସେଠାରୁ ସେ ଖେଳଣା, ବେଲୁନ୍, ପେଁକାଳି, ତୂରୀ, ମହୁରି ଓ ଝୁମୁକା ଭଳି ନାନା ପ୍ରକାର ଜିନିଷ କିଣିଲା। ତା’ ସହିତ ସେ ରସଗୋଲା, ଖଜା ଓ ମାଲପୁଆ ଭଳି ମିଠା ଖାଇଲା। ଶେଷରେ ସେ ବେଲୁନ୍ ଉଡ଼ାଇ ଉଡ଼ାଇ ମାଆ ସହିତ ଭାରି ଖୁସିରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲା।
ଏହି ପାଠଟି ମାଧ୍ୟମରେ ପିଲାମାନେ ରଥଯାତରାର ପରମ୍ପରା ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ସହିତ ନୂଆ ନୂଆ ଅକ୍ଷର ଯଥା ‘ଭ’, ‘ଯ’, ‘ୟ’ ଏବଂ ‘ଓ’ କାର ମାତ୍ରା ଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିବା ଓ ଲେଖିବା ଶିଖନ୍ତି। ଏହାଦ୍ୱାରା ପିଲାମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ିଥାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ସହଜରେ ଓଡ଼ିଆ ପଢ଼ିପାରନ୍ତି।