ଶରତ ଋତୁରେ ଦଶହରା ପର୍ବ ପାଳନ କରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଗାଁ ଓ ସହରରେ ମା’ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ମେଢ଼ ତିଆରି ହୁଏ। ଚାରିଆଡ଼ ଆଲୋକମାଳାରେ ଝଲମଲ ଦିଶେ। ଏହି ପୂଜା ଓ ମେଢ଼ ଦେଖିବା ପାଇଁ ରାକ୍ଷୀ ନିଜ ମାମୁଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲା। ମାମୁ ତାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ମେଢ଼ ଦେଖାଇବାକୁ ବାହାରିଲେ। ସେଠାରେ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଆଲୁଅ ଜଳୁଥିଲା ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଦୋକାନ ବଜାର ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦୋଳି ଦେଖି ରାକ୍ଷୀର ମନ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲା।
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ମୀନାବଜାର ପଡ଼ିଥିଲା। ରାକ୍ଷୀ ନିଜ ମାମୁଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ଯିବା ପାଇଁ କହିଲା। ଦୁହେଁ ମୀନାବଜାରକୁ ଗଲେ। ରାକ୍ଷୀ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୋଳି ଖେଳିଲା। ତା’ପରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ବେଲୁନ କିଣି ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କିନ୍ତୁ ବାଟରେ ହଠାତ୍ ରାକ୍ଷୀର ବେଲୁନଟି ଫାଟିଗଲା। ବେଲୁନ ଫାଟିଯିବାରୁ ରାକ୍ଷୀର ମନ ଖରାପ ହେଲା ଏବଂ ତା’ର ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା। ଭାଣିଜୀର ମନଦୁଃଖ ଦେଖି ମାମୁ ତାକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ବେଲୁନ କିଣିଦେଲେ। ନୂଆ ବେଲୁନ ପାଇ ରାକ୍ଷୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ନାଚିନାଚି ଘରକୁ ଫେରିଲା।
ଏହା ସହିତ ପରିବାରରେ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ରହିବା ଓ ସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି। ବାପା ବଜାରରୁ ଓଉ ଆଣିବା ପରେ ମାଆ ଡାଲମା, ମୂଳାଭଜା, କ୍ଷୀରି ଓ ସୁଆଦିଆ ଓଉଖଟା ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଓଉଖଟାରେ ଗୁଡ଼ ଟିକିଏ କମ୍ ଥିବାରୁ ମାଆ ସେଥିରେ ଆଉ ଟିକିଏ ଗୁଡ଼ ମିଶାଇ ଦେଇଥିଲେ। ପରିବାରର ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ବସି ସେହି ସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖୁସିରେ ଖାଇଲେ।
ଏହି ପାଠରୁ ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ନୂଆ ନୂଆ ଅକ୍ଷର ଯଥା ‘ଊ’, ‘ର’ ଏବଂ ‘କ୍ଷ’ ଚିହ୍ନିବା ଶିଖନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ‘ଊ-କାର’ ( ୂ ) ଯୋଗ କରି ନୂଆ ଶବ୍ଦ ଗଢ଼ିବା ଏବଂ ପର୍ବପର୍ବାଣିକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ମିଳିମିଶି ଖୁସିରେ ପାଳନ କରିବାର ଶିକ୍ଷା ପାଇଥାନ୍ତି।