ନଈତୁଠରେ କେତୋଟି ଛୋଟ ଚାରାଗଛ ଲାଗିଥିଲା। ଖରାଦିନର କଥା, ଖୁବ୍ ଟାଣ ଖରା ହେଉଥିଲା। ଖରାର ଉତ୍ତାପରେ ପାଣି ନପାଇ ଛୋଟ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଝାଉଁଳି ପଡ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଟୋପାଏ ପାଣି ପାଇଁ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ଏହା ଏକ କୁନି କାଉ ଆଖିରେ ପଡ଼ିଲା। କୁନି କାଉଟି ବହୁତ ଦୟାଳୁ ଥିଲା। ସେହି ଛୋଟ ଗଛଗୁଡ଼ିକର ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି ତା’ ମନ ଭାରି କାନ୍ଦି ଉଠିଲା। ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନଈକୁ ଉଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ନିଜର ଛୋଟ ଥଣ୍ଟରେ ପାଣି ଭରି ଆଣିଲା। ସେ ବାରମ୍ବାର ନଈରୁ ପାଣି ଆଣି ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକର ମୂଳରେ ଢାଳିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାକୁ ଏକ ବିରାଟ ହାତୀ ଆସିଲା। କୁନି କାଉଟି ଥଣ୍ଟରେ ଟିକିଏ ଟିକିଏ ପାଣି ଦେଉଥିବା ଦେଖି ହାତୀଟି ପେଁ କରି ହସିଦେଲା। ସେ କହିଲା ଯେ ଏପରି ଅଳ୍ପ ପାଣି ଦେଲେ ଗଛର କ’ଣ ବା ଲାଭ ହେବ। କୁନି କାଉଟି ହାତୀକୁ ବୁଝାଇ କହିଲା ଯେ ଏହି ଗଛମାନେ ହିଁ ଆମର ପ୍ରକୃତ ସାଙ୍ଗ। ଗଛ ନଥିଲେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିବେ କିପରି ଏବଂ ହାତୀ ବା କ’ଣ ଖାଇ ବଞ୍ଚିବ। ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ବଞ୍ଚିବା ନିହାତି ଦରକାର।
କୁନି କାଉର ଏହି ସୁନ୍ଦର କଥାଟି ହାତୀ ମନକୁ ଖୁବ୍ ଛୁଇଁଲା। ହାତୀଟି ନିଜର ଭୁଲ ବୁଝିପାରିଲା ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ନଈରୁ ନିଜ ଶୁଣ୍ଢରେ ବହୁତ ପାଣି ଭରି ଆଣିଲା। କାଉ ଏବଂ ହାତୀ ଉଭୟେ ମିଶି ସେହି ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକର ମୂଳରେ ମନଖୁସିରେ ପାଣି ଢାଳିଲେ। ନିୟମିତ ପାଣି ପାଇ ଚାରାଗଛଗୁଡ଼ିକ ଆଉ ଶୁଖିଗଲେ ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ ଦିନକୁ ଦିନ ହସିଖେଳି ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବଡ଼ ହୋଇ ସେମାନେ ସଭିଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ, ମିଠା ଫଳ, ଶୀତଳ ଛାଇ ଏବଂ ବସା ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ଏହି କାହାଣୀରୁ ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ପାଉ ଯେ ଗଛ ଆମର ପରମ ବନ୍ଧୁ। ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିମିଶି ଗଛ ଲଗାଇବା ଓ ତାହାର ଯତ୍ନ ନେବା ଉଚିତ।