ନଈ କୂଳରେ ଆମର ସୁନ୍ଦର ଗାଆଁଟି ରହିଛି।
ପିଲାମାନେ ଗାଆଁର ଭଲ କାମ କରି ତାର ନାଆଁ ରଖିବେ।
ଗାଆଁ ପୋଖରୀ ଜଳରେ ପିଲାମାନେ ଖେଳି ଖେଳି କଇଁ ଫୁଲ ତୋଳନ୍ତି।
ପିଲାମାନେ ବଉଳ ଗଛ ଡାଳରେ ବହୁତ ସମୟ ଧରି ଦୋଳି ଖେଳନ୍ତି।
ବଣ ପାହାଡ଼ ତୋଟାମାଳରେ ମିଠା ସୁରରେ ବଂଶୀ ବାଜିଲେ ସବୁ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ସକାଳ ହେଲେ କୁକୁଡ଼ା ରାବିବା ସହ ତାହାର ତିଆଁ ମଧ୍ୟ ଡାକେ।
ବିଲେଇ ମିଆଉଁ ବୋଲି ଡାକିଲେ କୁକୁଡ଼ାର ତିଆଁ ଡିଆଁ ମାରି ପଳାଇଯାଏ।
ସଞ୍ଜ ହେଲେ ବୁଦା ମୂଳରୁ ବିଲୁଆ ଡାକିବା ଆରମ୍ଭ କରେ।
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଗାଆଁ ମନ୍ଦିରରେ ଆଳତି ହୁଏ ଏବଂ ଘଣ୍ଟ ବାଜେ।
ଆମ ଗାଆଁ ଆମ ପାଇଁ ମାଆ ସଦୃଶ ଏବଂ ତାହା ସରଗ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼।
କଅଁଳ କଢ଼ ଭଳି ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ନିଜ ଗାଆଁର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଏହି ପାଠରୁ ଆମେ ଅନୁସ୍ଵାର, ବିସର୍ଗ, ଚନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଏବଂ ହଳନ୍ତ ଚିହ୍ନର ବ୍ୟବହାର ଶିଖିପାରିବା।
ସିଂହ ବଣର ରାଜା ଅଟେ ଏବଂ ଦୁଃଶାସନ ଓ ବଂଶୀଧର ଦୁଇଜଣ ପଡ଼ୋଶୀ ଅଟନ୍ତି।
ପାଣି ନ ପାଇ ଗଛଟି ଶୁଖିଯାଇ ଝାଉଁଳି ପଡ଼ିଥିଲା।
ପୋଖରୀ କୂଳରେ ଥିବା ଛୋଟ ଠେକୁଆଟି ସାହସ କରି ପୋଖରୀର ଆରପଟକୁ ଡେଇଁପଡ଼ିଲା।