ଏହି ପାଠରେ ଆମ ସୁନ୍ଦର ଗାଆଁ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି। ନଈ କୂଳରେ ଆମର ଗାଆଁ ରହିଛି। ଗାଆଁର ପିଲାମାନେ ନିଜ ଭଲ କାମ ଦ୍ୱାରା ଗାଆଁର ନାମ ରଖିବେ। ଗାଆଁର ପୋଖରୀ ପାଣିରେ ପିଲାମାନେ ଖେଳି ଖେଳି କଇଁ ଫୁଲ ତୋଳନ୍ତି ଏବଂ ବଉଳ ଗଛରେ ଦୋଳି ବାନ୍ଧି ମନଭରି ଝୁଲନ୍ତି। ବଣ, ପାହାଡ଼ ଓ ତୋଟାରେ କିଏ ମିଠା ସୁରରେ ବଂଶୀ ବଜାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦିଏ।
ଗାଆଁର ସକାଳ ଓ ସଞ୍ଜ ବହୁତ ମନଲୋଭା ହୋଇଥାଏ। ସକାଳ ହେଲେ କୁକୁଡ଼ା ଡାକ ଦିଏ। ବିଲେଇ ମିଆଉଁ ରାବ କରି ଡିଆଁ ମାରେ। ସଞ୍ଜ ହେଲେ ବୁଦା ମୂଳରୁ ବିଲୁଆ ଡାକେ। ସେହି ସମୟରେ ଗାଆଁ ମନ୍ଦିରରେ ଘଣ୍ଟ ବଜାଇ ଆଳତି କରାଯାଏ। ନିଜ ଗାଆଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମାଆ ସଦୃଶ ଏବଂ ତାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼। ତେଣୁ ଛୋଟ ପିଲାମାନେ କଅଁଳ କଢ଼ ଭଳି ହୋଇ ନିଜ ଗାଆଁର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଏହି ପାଠରେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ୱାର, ବିସର୍ଗ, ଚନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଏବଂ ହଳନ୍ତ ଚିହ୍ନ ଲଗାଇ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ପଢ଼ିବା ଓ ଲେଖିବା ଶିଖାଯାଇଛି। କଂସ, ହଂସ, ବଂଶୀଧର ଭଳି ଶବ୍ଦରେ ଅନୁସ୍ୱାର ଏବଂ ଦୁଃଖ, ନମଃ ଭଳି ଶବ୍ଦରେ ବିସର୍ଗ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଛି। ସେହିପରି ଗାଆଁ, ନାଆଁ, କଇଁ, ପାଉଁଶ ଭଳି ଶବ୍ଦରେ ଚନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଲାଗିଛି।
ପାଠ ଶେଷରେ ଠେକୁଆ ଓ ବିଲୁଆର ଏକ ଛୋଟ କାହାଣୀ ରହିଛି। ପୋଖରୀ କୂଳରେ ବସିଥିବା ଠେକୁଆଟି ବିଲୁଆକୁ ଦେଖି ସାହସର ସହ ପୋଖରୀ ସେପାରିକୁ ଡେଇଁପଡ଼ିଲା। ପାଣିରେ ଥିବା ହଂସ ଠେକୁଆର ଏହି ସାହସକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରୁ ସେ ଖୁସି ହେଲା। ଏହିପରି ଭାବେ ପାଠଟି ଆମକୁ ଗାଆଁକୁ ଭଲ ପାଇବା, ସାହସୀ ହେବା ଏବଂ ନୂଆ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ଶିଖିବା ପାଇଁ ବୁଝାଇଥାଏ।