ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳେ ବଣରେ ବୁଲୁଥିବା ବିଲୁଆକୁ ଭାରି ଶୋଷ ଲାଗିଲା।
ବଣ ଭିତରେ ଟୋପାଏ ବି ପାଣି ନ ପାଇ ବିଲୁଆ ପାଖ ଗାଁକୁ ଗଲା।
ଗାଁ ଭିତରେ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ନଡ଼ିଆ ଗଛରେ ବହୁତ ପଇଡ଼ ହୋଇଥିଲା।
ନଡ଼ିଆ ଗଛ ଉପରେ ବସି ହନୁମାଙ୍କଡ଼ଟିଏ ସବୁ ପଇଡ଼କୁ ଜଗି ରହିଥିଲା।
ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ବଡ଼ ଲୋଭୀ ଥିବାରୁ କାହାକୁ କିଛି ମାଗିଲେ ଦିଏ ନାହିଁ।
ହନୁଠାରୁ ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ବିଲୁଆ ଏକ ଚତୁର ଉପାୟ ବାହାର କଲା।
ବିଲୁଆ କହିଲା ଯେ ବଣର ସମସ୍ତେ ଏହି ଗଛର ପଇଡ଼ ପାଣିକୁ ଲୁଣିଆ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ଲୁଣିଆ କଥା ଶୁଣି ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ରାଗିଯାଇ ପଇଡ଼ ପାଣି ମିଠା ବୋଲି କହିଲା।
ପଇଡ଼ ପାଣି ମିଠା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ହନୁ ଦୁଇ-ଚାରିଟା ପଇଡ଼ ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା।
ଟାଣୁଆ ମାଟିରେ ପଡ଼ି ପଇଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଫାଟିଯିବାରୁ ସେଥିରୁ ପାଣି ବାହାରି ପଡ଼ିଲା।
ବିଲୁଆ ଚଟାପଟ୍ ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇ ନିଜର ଶୋଷ ମେଣ୍ଟାଇଲା।
ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇସାରି ବିଲୁଆ ହନୁକୁ ପଇଡ଼ ଭାରି ମିଠା ବୋଲି କହି ହସିଲା।
ଏହି ପାଠରୁ ଆମେ ‘ଳ’, ‘ଳି’, ‘ବ’ ଏବଂ ‘ଠ’ ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନିବା ଶିଖିଲେ।
ନଡ଼ିଆ, ତାଳ ଏବଂ ଆମ୍ବ ଭଳି ଫଳଗୁଡ଼ିକ ବିଭିନ୍ନ ଗଛରେ ଫଳିଥାଏ।
ଚତୁରତା ସାହାଯ୍ୟରେ ବିଲୁଆ ରାଗୀ ଓ ଲୋଭୀ ହନୁମାଙ୍କଡ଼ଠାରୁ ପଇଡ଼ ପାଣି ପାଇପାରିଲା।