ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁର ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳେ ଗୋଟିଏ ବିଲୁଆ ବଣରେ ବୁଲୁଥିଲା। ତାକୁ ଭାରି ଶୋଷ ଲାଗୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବଣ ଭିତରେ କେଉଁଠି ହେଲେ ଟୋପାଏ ପାଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ ପାଣି ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ସେ ପାଖ ଗାଁକୁ ଚାଲିଗଲା। ସେଠାରେ ସେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ଦେଖିଲା। ଗଛରେ ବହୁତଗୁଡ଼ିଏ ପଇଡ଼ ଲାଗିଥିଲା। ଗଛ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ବସି ସେହି ପଇଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଜଗି ରହିଥିଲା।
ବିଲୁଆ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ଭାରି ଲୋଭୀ ଓ ରାଗୀ ସ୍ୱଭାବର ଜୀବ। ତାକୁ ସିଧାସଳଖ ମାଗିଲେ ସେ ପଇଡ଼ ଦେବ ନାହିଁ, ବରଂ ରାଗରେ ଗରଗର ହେବ। ତେଣୁ ବିଲୁଆ ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଇ ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ଏକ ଚମତ୍କାର ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲା। ସେ ମାଙ୍କଡ଼କୁ କହିଲା ଯେ ତୁମ ଗଛର ପଇଡ଼ ପାଣି ମିଠା ନୁହେଁ, ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଲୁଣିଆ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ଏହି କଥା ଶୁଣି ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ରାଗିଗଲା। ସେ ନିଜ ପଇଡ଼ର ମିଠାପଣ ପ୍ରମାଣ କରିବା ପାଇଁ ରାଗରେ ଦୁଇ-ଚାରିଟା ପଇଡ଼ ଗଛରୁ ଛିଣ୍ଡାଇ ତଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା। ପଇଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଟାଣ ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ି ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ସେଥିରୁ ମିଠା ପାଣି ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଚତୁର ବିଲୁଆ ଝଟପଟ ସେହି ପାଣି ପିଇ ନିଜର ଶୋଷ ମେଣ୍ଟାଇଲା। ଶେଷରେ ବିଲୁଆ ମାଙ୍କଡ଼କୁ ପରିହାସ କରି ହସି ହସି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା। ଏହି କାହାଣୀରୁ ପିଲାମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚତୁରତାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଶିଖିପାରିବେ।
ଏହି ପାଠଟି ମାଧ୍ୟମରେ ପିଲାମାନେ ‘ଳ’, ‘ଳି’, ‘ବ’ ଓ ‘ଠ’ ଭଳି ନୂଆ ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନିବା, ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଲେଖିବା ଶିଖନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ‘ଇ’ କାର ଓ ‘ଆ’ କାର ମାତ୍ରାର ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ଅତି ସହଜରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଆନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଗଛ ଓ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ଚିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।