ପାଠରେ ଥିବା ଚିତ୍ର-କାହାଣୀରେ ଦୁଇଟି ବିଲେଇ ଏକ ଚଢ଼େଇକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଶେଷରେ ବିଲୁଆ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ପାଣି ପିଇସାରି ବିଲୁଆ କହିଲା ଯେ ହନୁଭାଇଙ୍କ ଗଛର ପଇଡ଼ ପାଣି ଭାରି ମିଠା।
ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇବା ପରେ ବି ବିଲୁଆର ଶୋଷ ମେଣ୍ଟିଲା ନାହିଁ।
ପଇଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଟାଣୁଆ ମାଟିରେ ପଡ଼ି ଫାଟିଗଲା।
ହନୁ ରାଗିଯାଇ ବିଲୁଆ ଉପରକୁ ପଥର ଫିଙ୍ଗିଲା।
ବିଲୁଆ କଥା ଶୁଣି ହନୁ ଆହୁରି ରାଗିଗଲା।
ବିଲୁଆ କହିଲା ଯେ ବଣରେ ସମସ୍ତେ ପଇଡ଼ ପାଣିକୁ ମିଠା ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ହନୁଠାରୁ ପଇଡ଼ ପାଣି ପିଇବା ପାଇଁ ବିଲୁଆ ଏକ ଉପାୟ ବାହାର କଲା।
ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ସ୍ୱଭାବରେ ଖୁବ୍ ଦୟାଳୁ ଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାଗିବା ମାତ୍ରେ ପଇଡ଼ ଦେଉଥିଲା।
ନଡ଼ିଆଗଛ ଉପରେ ହନୁମାଙ୍କଡ଼ଟିଏ ପଇଡ଼କୁ ଜଗି ରହିଥିଲା।
ଗାଁ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଆମ୍ବଗଛ ଥିଲା।
ପାଣି ଖୋଜୁଖୋଜୁ ବିଲୁଆ ପାଖ ଗାଁ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା।
ବିଲୁଆକୁ ବଣ ଭିତରେ ପ୍ରଚୁର ପାଣି ମିଳିଗଲା।
ବିଲୁଆଟି ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳେ ବଣରେ ବୁଲୁଥିଲା।