ଏହି ପାଠଟି ଆମ ଜୀବଜଗତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କୁହେ। ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପଶୁପକ୍ଷୀ ବାସ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆମର ଭଲ ସାଙ୍ଗ ବା ମିତ ଅଟନ୍ତି। ଡାହୁକ ଚଢ଼େଇ ଡାକି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ କଥା ଜାଣିବା ପାଇଁ କହୁଛି। କବିତାରେ ବିଭିନ୍ନ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ଆମର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ବିଲୁଆକୁ ନନା ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ଯିଏ ରାଇଜ ସାରା ହୁକେ-ହୋ ରାବ ଦେଇ ବୁଲେ। ବିଲେଇକୁ ମାଉସୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ସେ ଖଟ ଉପରେ ବସି ମିଆଁଉ ମିଆଁଉ ରାବ କରେ। ବାଘ ଆମର ମାମୁ ଅଟେ, ଯିଏ ବଣ ଭିତରେ ଗର୍ଜନ କରି ବୁଲେ। ଭାଲୁ ଅଜା ଉଇ ଖାଇବାକୁ ଭଲପାଏ ଏବଂ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢ଼ି ମହୁ ମଧ୍ୟ ଖାଏ। ଗାଈ ଆମର ମାଆ ପରି, ସେ ଆମକୁ କ୍ଷୀର ଦିଏ ଏବଂ ସବୁ ସମୟରେ ଆମର ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ତେଣୁ ସବୁ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଆମର ନିଜର ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ରହିବା ଉଚିତ।
ଏହା ସହିତ ଏହି ପାଠରେ ତିନୋଟି ନୂଆ ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନିବା ଓ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଶିଖାଯାଇଛି। ସେହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ‘ଖ’, ‘ଉ’ ଏବଂ ‘ଈ’। ଏହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ କିଛି ସହଜ ଶବ୍ଦ ଯଥା ଖରା, ଖଡ଼ା, ଉଇ, ଉପମା, ଗାଈ ଓ ଈଶାନ ଆଦି ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ। ଛୋଟ ଛୋଟ ବାକ୍ୟ ଯେପରି ‘ଉମା ପଖାଳ ଖାଇଲା’, ‘ଭାଲୁ ଉଇ ଖାଇଲା’ ଓ ‘ମିରିଗ ନାଚିଲା’ ପଢ଼ି ପିଲାମାନେ ନୂଆ ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ଜାଣିପାରିବେ।
ପାଠର ଶେଷ ଭାଗରେ ଦୁଇଟି ବଣି ଚଢ଼େଇଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଅଛି। ଗଛଲତା ନ ପାଇ ଦୁଇଟି ବଣି ଛାତ ତଳେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କଣାରେ ନିଜର ନୂଆ ବସା ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସେହି ଘରେ ନିଜ ଛୁଆଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପାଳିବେ ଏବଂ ଛୁଆ ଓ ମାଆ ମିଶି ଆନନ୍ଦରେ ମିଠା ଗୀତ ଗାଇବେ। ଏହି ପାଠରୁ ଆମେ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେବା ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ପାଉ।