ଚାଷୀଭାଇ ସକାଳୁ ଧଡ଼ପଡ଼ ହୋଇ ବିଛଣା ଛାଡ଼ି ଗାମୁଛା ଭିଡ଼ି କ୍ଷେତକୁ ଯାଏ ।
ସକାଳେ ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିବା ପରେ ଚାଷୀଭାଇ ପଖାଳ ଖାଇ ବିଲକୁ ବାହାରିଥାଏ ।
ଚାଷୀ ବଳଦ କାନ୍ଧରେ ଜୁଆଳି ରଖି ଆନନ୍ଦ ମନରେ ବିଲରେ ହଳ କରେ ।
ଚାଷୀଭାଇ କ୍ଷେତରେ ଧାନ, ବିରି ଓ ମୁଗ ପରି ବିଭିନ୍ନ ଫସଲ ଫଳାଇଥାଏ ।
ଚାଷୀଭାଇ ଫସଲ ଫଳାଉଥିବାରୁ ଦୁନିଆର ସମସ୍ତ ଲୋକ ବଞ୍ଚି ରହିଥାନ୍ତି ।
ଚାଷୀ ଖରା, ବର୍ଷା ଓ ଶୀତ ସବୁ କଷ୍ଟକୁ ସହି ବିଲରେ କାମ କରେ ।
ମାଟିର ପୁଅ ଭାବେ ଚାଷୀଭାଇ ମାଟି ମା’ କୋଳରେ ହଳ-ଲଙ୍ଗଳ ଧରି ଖେଳିଥାଏ ।
ଚାଷୀଭାଇ ନିଜ ଅପେକ୍ଷା ସାରା ଦୁନିଆର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ ।
ଚାଷୀ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ସବୁ ଅସମ୍ଭବ କାମକୁ ସମ୍ଭବ କରିଦିଏ ।
ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ ହଳ, ଲଙ୍ଗଳ, ଜୁଆଳି, କୋଦାଳ ଓ ଦାଆ ଆଦି ସାମଗ୍ରୀ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ ।
ଫଗୁଣ ମାସରେ ଆମ୍ବ ଗଛରେ ବଉଳ ଧରେ ଏବଂ ତା’ର ବାସ୍ନା ଚାରିଆଡ଼େ ଚହଟେ ।
ଦେହ ଖରାପ ହେଲେ ଡାକ୍ତର ରୋଗୀଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରି ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତି ।
ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶିକ୍ଷକ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇବାର କାମ କରନ୍ତି ।
କୁମ୍ଭାର ମାଟିରେ ପାତ୍ର ଗଢ଼ନ୍ତି ଏବଂ ରାଜମିସ୍ତ୍ରୀ ଇଟା ଯୋଡ଼ି ଘର ତିଆରି କରନ୍ତି ।
ସୈନିକମାନେ ଦେଶ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ଚାଷୀଙ୍କ ପରି ନିରନ୍ତର କାମ କରିଥାନ୍ତି ।