ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ପୁଷ୍କରିଣୀ ପାଖକୁ ଲାଗି ମାଇଲ ମାଇଲ ଚାଷ କ୍ଷେତ ରହିଛି।
ବାଟରେ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପପୁଙ୍କ ସୁନ୍ଦର କ୍ଷେତକୁ ଦେଖି ଘଡ଼ିଏ ଅଟକି ଯାଆନ୍ତି।
ପପୁର ବାପା ପ୍ରତିଦିନ କ୍ଷେତକୁ ଆସି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରି ହଳ କରନ୍ତି।
କ୍ଷେତରେ ଆଳୁ, କଖାରୁ, ଭେଣ୍ଡି, ପୋଟଳ ଓ କାକୁଡ଼ି ଭଳି ନାନାଦି ପରିବା ଚାଷ ହୁଏ।
ଚାଷ ଜମିରୁ ଧାନ, ମୁଗ, ବିରି ଏବଂ କୋଳଥ ପରି ବିଭିନ୍ନ ଫସଲ ଅମଳ କରାଯାଏ।
ଘର ପାଖ ବଗିଚାରେ ବାପା ଓ ମାଆ ମିଶି ଆମ୍ବ, ପଣସ, କଦଳୀ ତଥା ଲେମ୍ବୁ ଗଛ ଲଗାଇଛନ୍ତି।
ଛୁଟି ଦିନରେ ପପୁ ବଗିଚାରୁ ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପରିବା ତୋଳିବାରେ ବାପାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ବଗିଚାରୁ ମିଳୁଥିବା କିଛି ପରିବା ବାପା ହାଟକୁ ବିକିବାକୁ ନିଅନ୍ତି ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଘରକୁ ଆସେ।
ପପୁର କାମ ଦେଖି ବାପା ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ ଯେ ସେ ଦିନେ ବଡ଼ ଚାଷୀ ହେବ।
ପପୁ ପାଠ ପଢ଼ିବା ସହିତ ଚାଷ ପ୍ରତି ମନ ଥିବାରୁ ଜଣେ ଭଲ ଚାଷୀ ହେଲା।
ପପୁ ଅନ୍ୟ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଧରି କ୍ଷେତ ଓ ବଗିଚାରେ ନୂଆ ନୂଆ ଫସଲ ଅମଳ କଲା।
ପପୁର ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଶସ୍ୟ କିଣିବା ପାଇଁ ବାହାର ବେପାରୀମାନଙ୍କର ଭିଡ଼ ଜମିଲା।
କ୍ଷେତରୁ ଅମଳ ହୋଇଥିବା ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ଟ୍ରକରେ ବୋଝେଇ ହୋଇ ସହରକୁ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ଗଲା।
ପୁଅ ଯୋଗୁଁ ନିଜ ବାଡ଼ିରେ ପ୍ରତିଦିନ ହାଟ ବସୁଥିବା ଦେଖି ବାପା ଭାରି ଖୁସି ହେଲେ।
ଏହି ପାଠରେ କଷ୍ଟ, ନଷ୍ଟ, ଦୃଷ୍ଟି, ପରିଷ୍କାର ଓ ପୁଷ୍କରିଣୀ ଭଳି ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦ ରହିଛି।