ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ବଡ଼ ପୁଷ୍କରିଣୀ ରହିଛି। ତା’ ପାଖକୁ ଲାଗି ମାଇଲ ମାଇଲ ବ୍ୟାପୀ ଧାନ ଓ ପନିପରିବାର ସୁନ୍ଦର କ୍ଷେତ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିବା ସବୁ ଲୋକ ପପୁଙ୍କ କ୍ଷେତର ଶୋଭା ଦେଖି ଖୁସିରେ ଘଡ଼ିଏ ଅଟକି ଯାଆନ୍ତି। ପପୁର ବାପା ଜଣେ ଖୁବ୍ ପରିଶ୍ରମୀ ଚାଷୀ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ କ୍ଷେତକୁ ଆସି ହଳ କରନ୍ତି ଏବଂ ମନ ଦେଇ ଚାଷ କାମ କରନ୍ତି। ସେ କ୍ଷେତରେ ଆଳୁ, କଖାରୁ, ଭେଣ୍ଡି, ପୋଟଳ ଓ କାକୁଡ଼ି ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପନିପରିବା ଚାଷ କରନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ସେ ଧାନ, ମୁଗ, ବିରି ଓ କୋଳଥ ଆଦି ନାନା ପ୍ରକାର ଫସଲ ମଧ୍ୟ ଖୁବ୍ ଭଲ ଭାବରେ ଅମଳ କରନ୍ତି।
ଘର ପାଖରେ ଥିବା ବଗିଚାରେ ପପୁର ବାପା ଓ ମାଆ ଦୁହେଁ ମିଶି ଆମ୍ବ, ପଣସ, କଦଳୀ ଏବଂ ଲେମ୍ବୁ ଆଦି ଫଳଗଛ ଲଗାଇ ଫଳ ଚାଷ କରନ୍ତି। ସ୍କୁଲ ଛୁଟି ଥିବା ଦିନମାନଙ୍କରେ ଛୋଟ ପିଲା ପପୁ ବଗିଚାକୁ ଆସି ବାପା-ମାଆଙ୍କୁ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ସେ ଫଳ, ଫୁଲ ଏବଂ ପନିପରିବା ତୋଳିବାରେ ହାତ ବଢ଼ାଏ। ବାପା ସେଥିରୁ କିଛି ପରିବା ଗାଁ ହାଟକୁ ନେଇ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି ଏବଂ ବାକି ପରିବା ନିଜ ଘର ପାଇଁ ଆଣନ୍ତି। ପପୁର ଏପରି କାମ ଓ ଚାଷ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଦେଖି ବାପା ତା’ ଉପରେ ଭାରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ବାପା ସ୍ନେହରେ କହନ୍ତି ଯେ, ପପୁ ଦିନେ ବଡ଼ ଚାଷୀଟିଏ ହୋଇ ସାରା ଗାଁର ନାଁ ରଖିବ।
ପପୁ ମନ ଦେଇ ପାଠ ପଢ଼ି ବଡ଼ ହେଲା। ପିଲାଦିନରୁ ଚାଷ କାମରେ ତାର ଭାରି ମନ ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଚାଷୀ ହୋଇପାରିଲା। ସେ ଅନ୍ୟ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ନିଜ ସହିତ ସାମିଲ କରି କ୍ଷେତ ଓ ବଗିଚାରେ ନୂଆ ନୂଆ ଫସଲ ଅମଳ କଲା। ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷେତର ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଶସ୍ୟ କିଣିବା ପାଇଁ ବାହାରୁ ଅନେକ ବେପାରୀଙ୍କ ଭିଡ଼ ଜମିଲା। ଟ୍ରକରେ ବୋଝେଇ ହୋଇ ସେହି ସବୁ ଜିନିଷ ସହରକୁ ବିକ୍ରି ହେବା ପାଇଁ ଗଲା।
ଏସବୁ ଦେଖି ପପୁର ବାପାଙ୍କ ମନ ଭାରି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଗର୍ବର ସହିତ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ ଯେ, ଆଗରୁ ସେ ନିଜ ଜିନିଷ ବିକିବାକୁ ହାଟକୁ ଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତାଙ୍କ ପୁଅ ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କ ବାଡ଼ିରେ ହିଁ ପ୍ରତିଦିନ ହାଟ ବସୁଛି। ଏହି ପାଠରୁ ଆମେ ଶିଖିବାକୁ ପାଉ ଯେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଓ ପାଠପଢ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏକ ଉନ୍ନତ ମାନର କରାଯାଇପାରେ ଏବଂ ନିଜ ଗାଁର ନାଁ ରଖାଯାଇପାରେ।