ପୁଷ୍ପପୁର ଗ୍ରାମରେ ଦିବାକର ନାମକ ଜଣେ ପରିଶ୍ରମୀ ଚାଷୀପୁଅ ବାସ କରୁଥିଲା।
ଦିବାକର ଚାଷକାମ କରିବା ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ କାମରେ ମଧ୍ୟ ବେଶ୍ ଧୁରନ୍ଧର ଥିଲା।
ଦିବାକର କେବେ ଗଛ ନ କାଟି ସବୁବେଳେ ନୂଆ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ କରିବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଥିଲା।
ଗଛଗୁଡ଼ିକର ସୁରକ୍ଷା ଓ ଯତ୍ନ ନେବା ପାଇଁ ଦିବାକର ଗାଁର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହୁଥିଲା।
ଦିବାକର ଯେଉଁ କାମରେ ହାତ ଦେଉଥିଲା, ସେହି କାମଟି କେବେହେଲେ ନିଷ୍କଳ ବା ବୃଥା ହେଉ ନ ଥିଲା।
ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଫୁଟି ଚାରିଆଡ଼କୁ ନିଜର ମିଠା ସୁବାସ ବିତରଣ କରିଥାଏ।
ଆମ ଚାରିପାଖର ପରିବେଶ ଉଜୁଡ଼ି ଗଲେ ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ଜୀବ ବଞ୍ଚି ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପରିବେଶ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଆମ ସୁନାର ଧରଣୀ ଛାରଖାର ହୋଇଯିବ ବୋଲି କବିତାରେ ସତର୍କ କରାଯାଇଛି।
ନିଜ ଜୀବନକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଗଛ ଲଗାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପରିବେଶକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ରଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ମାଟି ମା’ର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଫୁଲକୁ ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ ପୁଷ୍ପ ଏବଂ ଚାରୋଟି ଗୋଡ଼ ଥିବା ଗାଈ ପରି ଜୀବଙ୍କୁ ଚତୁଷ୍ପଦ କୁହାଯାଏ।
ପାଣିକୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ଗରମ କଲେ ତାହା ବାଷ୍ପରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ଜୀବନରେ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ପୂର୍ବରୁ ସବୁବେଳେ ଭଲ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଚାଷ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଚାଷୀ ଏବଂ ମାଟି ପାତ୍ର ତିଆରି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ କୁମ୍ଭାର କୁହାଯାଏ।
ରାସ୍ତାରେ ଯିବାବେଳେ ଟ୍ରାଫିକ୍ ନିୟମ ମାନି ନାଲି ଆଲୁଅରେ ଅଟକିବା ଏବଂ ସବୁଜ ଆଲୁଅରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଦରକାର।