ପୁଷ୍ପପୁର ଗାଁରେ ଦିବାକର ନାମରେ ଜଣେ ଚାଷୀପୁଅ ରହୁଥିଲା। ସେ ଚାଷ କାମ ସହିତ ଅନ୍ୟ ସବୁ କାମରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଧୁରନ୍ଧର ବା ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲା। ଦିବାକର କେବେହେଲେ ଗଛ କାଟୁ ନ ଥିଲା। ସେ ସବୁବେଳେ ନୂଆ ଗଛ ଲଗାଇବା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଥିଲା। ଗଛଗୁଡ଼ିକର ଯତ୍ନ ନେବା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେ ଗାଁର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଉଥିଲା। ଦିବାକର ଯେଉଁ କାମରେ ହାତ ଦେଉଥିଲା, ତାହା କେବେ ବୃଥା ବା ନିଷ୍କଳ ହେଉ ନ ଥିଲା। ତା’ର ଯତ୍ନରେ କେତେ କେତେ ଗଛ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇ ଚାରିଆଡ଼େ ମିଠା ସୁବାସ ବିତରଣ କରୁଥିଲେ।
ଏହି ପାଠଟି ଆମକୁ ପରିବେଶର ସୁରକ୍ଷା ଓ ମାଟି ମା’ର ଯତ୍ନ ନେବା ବିଷୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିକ୍ଷା ଦିଏ। ଗଛଲତା ନ ରହିଲେ ଏବଂ ଆମର ପରିବେଶ ଉଜୁଡ଼ି ଗଲେ ଆମେ କେହି ବଞ୍ଚି ରହିପାରିବା ନାହିଁ। ଆମର ଏହି ସୁନାର ଧରଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାରଖାର ହୋଇଯିବ। ତେଣୁ ଆନନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ‘ଗଛ ଲଗାଅ, ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଅ’ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଆପଣାଇ ଏକାଠି ଶପଥ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗଛ ଲଗାଇବା, ପରିବେଶକୁ ସୁନ୍ଦର ରଖିବା ଏବଂ ମାଟି ମା’ର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ପାଠଟିରେ ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ଭଲ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱ ବିଷୟରେ ବୁଝାଯାଇଛି। ଚାରିପାଖରେ ଅଳିଆ ଆବର୍ଜନା ପଡ଼ିଥିଲେ ତାହାକୁ ସଫା କରିବା, ଗଛଟିଏ ଝାଉଁଳି ପଡ଼ିଥିଲେ ତହିଁରେ ପାଣି ଢାଳିବା, ଖୋଲା ଥିବା ପାଣିକଳକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଏବଂ କେହି ସାଙ୍ଗ ପଡ଼ିଗଲେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଟେ। ନୂଆ ଚାରା ଗଛଟିଏ ପାଇଲେ ତାହାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଲଗାଇ ବଢ଼ାଇବା ଦରକାର। ରାସ୍ତାରେ ଯିବା ଆସିବା ବେଳେ ଟ୍ରାଫିକ୍ ନିୟମ ମାନି ଚଳିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ, ନଚେତ୍ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟି ଧନଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ।
ସେହିପରି ଆମ ସମାଜରେ ବିଭିନ୍ନ ବୃତ୍ତିରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ କୁହାଯାଇଛି। ଯିଏ ଚାଷ କାମ କରେ ସେ ଚାଷୀ, ଯିଏ କାଠ କାମ କରେ ସେ ବଢ଼େଇ, ଯିଏ ଲୁହା କାମ କରେ ସେ କମାର, ଯିଏ ସୁନା କାମ କରେ ସେ ସୁନାରୀ ଏବଂ ଯିଏ ହାଣ୍ଡି ମାଠିଆ ଗଢ଼େ ତାକୁ କୁମ୍ଭାର କୁହାଯାଏ। ସମସ୍ତଙ୍କ କାମ ଆମ ସମାଜ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଟେ। ଏହି ପାଠ ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ‘ଷ୍କ’ ଏବଂ ‘ଷ୍ପ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଥିବା ନୂଆ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ଚିହ୍ନିବା, ପଢ଼ିବା ଓ ଲେଖିବା ସହଜରେ ଶିଖିପାରିବେ।