କିଆପଦର ଗାଁରେ ବଲ୍ଲବୀ ନାମକ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ରହୁଥିଲା।
ବଲ୍ଲବୀର ବାପା ଗରିବ ଥିବାରୁ ସେ ପାଠ ନ ପଢ଼ି ପ୍ରତିଦିନ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଛେଳି ଚରାଉଥିଲା।
ଦିନେ ଛେଳି ଚରାଉଥିବା ବେଳେ ବଲ୍ଲବୀ ଝୁଣ୍ଟିପଡ଼ିବାରୁ ତା’ ଗୋଡ଼ରୁ ରକ୍ତ ବାହାରି କ୍ଷତ ହୋଇଗଲା।
ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଉଥିବା ସୁଦୀପ୍ତା ଓ ପ୍ରଦୀପ୍ତ ନାମକ ଦୁଇଜଣ ପିଲା ବଲ୍ଲବୀର କ୍ଷତ ପୋଛି ତାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
ବଲ୍ଲବୀର ପାଠ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ଥିବା କଥା ସେ ସୁଦୀପ୍ତା ଓ ପ୍ରଦୀପ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଇଲା।
ସୁଦୀପ୍ତା ଓ ପ୍ରଦୀପ୍ତ ବଲ୍ଲବୀକୁ ରାତିରେ ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଆସି ପାଠ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ।
ସୁଦୀପ୍ତା ଘରେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀ ବହିର ରଙ୍ଗୀନ ଚିତ୍ର ଦେଖି ବଲ୍ଲବୀ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଥିଲା।
ନିତିଦିନ ସୁଦୀପ୍ତା ଘରକୁ ଯାଇ ବଲ୍ଲବୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନି ବହି ପଢ଼ିବା ଶିଖିଗଲା।
ବଲ୍ଲବୀର ପାଠପଢ଼ା ପ୍ରତି ଥିବା ଆଗ୍ରହ ଦେଖି ପ୍ରଦୀପ୍ତଙ୍କ ବାପା ଗାଁ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ତା’ର ନାମ ଲେଖାଇ ଦେଲେ।
ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ମାଗଣାରେ ବହିପତ୍ର, ପୋଷାକ, ଜୋତା ଓ ଖାଇବା ପାଇ ବଲ୍ଲବୀ ମନଦେଇ ପାଠ ପଢ଼ିଲା।
ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢ଼ିବା ପରେ ବଲ୍ଲବୀ ଗାଁର ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାଠ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଡାକି ଆଣିଲା।
ଏହି ପାଠ ମାଧ୍ୟମରେ ପିଲାମାନେ ‘କ୍ତ’, ‘ପ୍ତ’ ଏବଂ ‘ସ୍ତ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରିବେ।
ଦୁଗ୍ଧପାନ କଲେ ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ବଢ଼େ ଏବଂ କ୍ଷମାଶୀଳ ହେବା ସାଧୁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଲକ୍ଷଣ ଅଟେ।
ସାତ ଗୋଟି ଦିନ ମିଶିଲେ ଏକ ସପ୍ତାହ ହୁଏ ଏବଂ ନିୟମିତ ଭଲ ହସ୍ତାକ୍ଷର ଲେଖିବା ଉଚିତ।
ନିଜ ଶରୀର ଓ ପରିବେଶକୁ ସଫା ରଖିବା ପାଇଁ ନିୟମିତ ନଖ କାଟିବା ଏବଂ ହାତ ଧୋଇବା ଦରକାର।