କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାର କର୍ଲାପାଟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ବାସ କରୁଥିଲେ।
ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଠେକୁଆ, ବିଲୁଆ, ହରିଣ, ସମ୍ବର, ମାଙ୍କଡ଼, ମଇଁଷି, ବାଘ ଓ ହାତୀ ଆଦି ପଶୁ ରହୁଥିଲେ।
ସେଠାରେ ମୟୂର, ଶୁଆ, କଜଳପାତି, ବଣି, ପାରା ଓ କପୋତ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲେ।
ଜଙ୍ଗଲର ସବୁ ପଶୁପକ୍ଷୀ ସର୍ବଦା ନିଜ ନିଜ ଦଳରେ ରହି ଚରାବୁଲା କରୁଥିଲେ।
ଦିନେ ଗୋଟିଏ ଭୋକିଲା ବାଘ ଉଚ୍ଚ ଜାଗାରେ ବସି ଦୂରରେ ଚରୁଥିବା ମଇଁଷିପଲକୁ ଦେଖିଲା।
ବାଘଟି ଛପିଛପି ଆସି ଗୋଟିଏ ମଇଁଷି ଉପରକୁ କୁଦା ମାରି ତା’ ବେକକୁ ଧରି ପକାଇଲା।
ନିଜ ସାଥୀକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ପାଖରେ ଚରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ସବୁ ମଇଁଷି ଏକାଠି ହୋଇ ବାଘ ଆଡ଼କୁ ମାଡ଼ି ଆସିଲେ।
ସବୁ ମଇଁଷି ମିଳିମିଶି ବାଘ ସହିତ ଲଢ଼ିବାରୁ ବାଘଟି ଜୀବନ ବିକଳରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପଳାଇଲା।
ଏକତାର ବଳ ଯୋଗୁଁ ମଇଁଷିମାନେ ବାଘ ଭଳି ବଳୁଆ ପଶୁକୁ ହରାଇ ନିଜ ସାଥୀର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କଲେ।
ମଇଁଷିଙ୍କ ଦଳପତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଲା ଯେ ସର୍ବଦା ଏକାଠି ହୋଇ ରହିଲେ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା ମିଳେ।
ଏହି ପାଠ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ‘ଚ୍ଚ’ ଏବଂ ‘ଚ୍ଛ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ଶିଖିବାକୁ ପାଉ।
‘ଚ୍ଚ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ବ୍ୟବହାର କରି ଉଚ୍ଚ, ସଚ୍ଚା, ସଚ୍ଚିତ୍ର ଏବଂ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଗଠନ କରାଯାଏ।
‘ଚ୍ଛ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ବ୍ୟବହାର କରି ଗୁଚ୍ଛ, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଆଚ୍ଛାଦନ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭଳି ଶବ୍ଦ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ।
କଇଁଛ, କୁମ୍ଭୀର ଓ ମାଛ ଜଳଭାଗରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ ବାଘ, ହାତୀ ଓ ହରିଣ ସ୍ଥଳଭାଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ସବୁବେଳେ ମିଳିମିଶି କାମ କରିବା, ନିଜ କାମ ନିଜେ କରିବା ଏବଂ ଗୁରୁଜନଙ୍କ କଥା ମାନିବା ଭଲ ଅଭ୍ୟାସ ଅଟେ।