ସଞ୍ଜବେଳେ କାହ୍ନା ତାର ସାଙ୍ଗ ଭାସ୍କର ସହିତ ମିଶି ସ୍କୁଲରେ ମିଳିଥିବା ପାଠ ପଢ଼ିଥିଲା।
ପାଠପଢ଼ା ଶେଷ କରିବା ପରେ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ଖୋଲା ଆକାଶ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଘରର ବାରିପଟକୁ ଗଲେ।
ବାରିପଟେ ଥିବା ବଡ଼ ପାଣିକୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଭାସ୍କରର ବାପା କିଛି ମାଛ ରଖିଥିଲେ।
ପାଣିକୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଜହ୍ନର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଗୋଟିଏ ଗୋଲ ରୁଟି ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଥିବା ବଡ଼ ମାଛଟି ଜହ୍ନକୁ ବାରମ୍ବାର ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରୁ ନଥିଲା।
କୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଜହ୍ନକୁ ଦେଖି କାହ୍ନା ଓ ଭାସ୍କର ତାହା ସହିତ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମନ କଲେ।
ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ହାତରେ ଜହ୍ନକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଜହ୍ନ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଧରାଦେଲା ନାହିଁ।
ମାଛ ଭଳି ଜହ୍ନକୁ ଜାଲରେ ଧରିବା ପାଇଁ ଭାସ୍କର ନିଜ ଘରୁ ଏକ ଛୋଟ ଜାଲ ଆଣିଲା।
ପାଣିକୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଜାଲ ପକାଇ ଉଠାଇବାରୁ କେବଳ ମାଛ ଉଠିଲେ କିନ୍ତୁ ଜହ୍ନ ଉଠିଲା ନାହିଁ।
ବାରମ୍ବାର ଜାଲ ପକାଇ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ହାଲିଆ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଜହ୍ନକୁ ବଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଶେଷରେ କୁଣ୍ଡରେ ମାଛଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ନିରାଶ ମନରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ପାଣିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜହ୍ନ ପ୍ରକୃତ ଜହ୍ନ ନୁହେଁ, ତାହା କେବଳ ଜହ୍ନର ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଥିଲା।
ବହି ଓ କଣ୍ଢେଇ ଭଳି ଜିନିଷକୁ ଧରିହୁଏ, ମାତ୍ର ଛାଇ କିମ୍ବା ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ କେବେ ହେଲେ ଧରିହୁଏ ନାହିଁ।
ଏହି ପାଠରୁ ପିଲାମାନେ ‘ସ୍କ’ ଏବଂ ‘ସ୍ଖ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଥିବା ନୂଆ ଶବ୍ଦ ପଢ଼ିବା ଶିଖନ୍ତି।
ଭାସ୍କର, ନମସ୍କାର, ପୁରସ୍କାର, ସ୍କୁଲ ଓ ସ୍ଖଳନ ଭଳି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଏହି ପାଠର ମୁଖ୍ୟ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଶବ୍ଦ ଅଟେ।