ଏହି ପାଠରେ ମାଆଙ୍କର ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ନେହ, ମମତା ଓ ତ୍ୟାଗ ବିଷୟରେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ସଂସାରରେ ମାଆ ପରି ସ୍ନେହ ଆଉ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମାଆ ନିଜ ପିଲାକୁ ସବୁବେଳେ କୋଳରେ ଧରି ଗେଲ କରେ ଏବଂ ଖୁବ୍ ଭଲପାଏ। ପିଲା ଛୋଟ ଥିବା ବେଳେ ତାକୁ ଆକାଶର ଜହ୍ନମାମୁ ଦେଖାଇ ଆଦରରେ ଖୁଆଇଦିଏ। ରାତିରେ ପିଲାକୁ ନିଦ ନ ହେଲେ ମିଠା ମିଠା ନାନାବାୟା ଗୀତ ଗାଇ ଶୁଆଇଦିଏ। ପିଲା ଦେହରେ ଧୂଳିମାଟି ଲାଗିଲେ ତାକୁ ସ୍ନେହରେ ଝାଡ଼ି ସଫା କରିଦିଏ। ପିଲାର ଦୋଷ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କେହି ଗାଳି କଲେ ମଧ୍ୟ ମାଆ ସବୁକିଛି ନିଜେ ସହିନିଏ।
ପିଲାର ଦେହ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ କିମ୍ବା ଜ୍ୱର ହେଲେ ମାଆ ରାତିସାରା ତା’ ପାଖରେ ଜଗି ବସିରହେ। ପିଲା କିପରି ଶୀଘ୍ର ଭଲ ହୋଇଯିବ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନାସି ମନପ୍ରାଣ ଦେଇ ସେବା କରେ। ପିଲା ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଗଲେ ମାଆ ବାଟକୁ ଚାହିଁ ତା’ର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ। ପିଲା ଫେରିଲେ ନିଜେ ନ ଖାଇ ତାକୁ ଆଗ ଖାଇବାକୁ ଦିଏ। ପିଲା ଯେପରି ଜଣେ ଭଲ ମଣିଷ ହେବ, ସେଥିପାଇଁ ମାଆ ନିଜ ହାତ ଧରି ତାକୁ ପାଠ ପଢ଼ାଏ ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ନୂଆ ଭଲ କଥା ଶିଖାଏ।
ମାଆ ଘରେ ଥିଲେ ପୂରା ପରିବାର ହସଖୁସିରେ ଭରିଯାଏ। ମାଆଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ରହିଲେ ଘର ଉପରକୁ କୌଣସି ବିପଦ ଆପଦ ଆସେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଆମେ ମାଆଙ୍କ ମନରେ କେବେ ହେଲେ ଦୁଃଖ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସୁଖରେ ଓ ଦୁଃଖରେ ସବୁବେଳେ ମାଆଙ୍କ ପାଖରେ ରହି ତାଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେବା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଟେ।
ଏହା ସହିତ ଏହି ପାଠଟି ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ‘ମ’ ଫଳା ଓ ‘ନ’ ଫଳା ଲାଗି ଗଠିତ ହୋଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଶବ୍ଦ ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଲେଖିବା ଶିଖୁ। ଯେପରିକି ଜଗନ୍ନାଥ, ପଦ୍ମ, ଜହ୍ନି, ଯତ୍ନ, ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଆତ୍ମା ଭଳି ନୂଆ ନୂଆ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣିବା ସହିତ ପରିବାରର ବିଭିନ୍ନ ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସଚେତନ ହେଉ।