ଏହି ପାଠରେ ବାଞ୍ଛା ମଉସା ଏବଂ କାଞ୍ଚନ ମାଉସୀଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଘର ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ଘରଟି ଏତେ ସଫାସୁତୁରା ଓ ନିର୍ମଳ ଯେ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିର ପରି ମନେହୁଏ। ପ୍ରତି ଗୁରୁବାର ଦିନ ସକାଳୁ ଶୀଘ୍ର ବିଛଣାରୁ ଉଠି କାଞ୍ଚନ ମାଉସୀ ଘରର ଦାଣ୍ଡ ଓ ଚଟାଣରେ ସୁନ୍ଦର ଝୋଟି ଚିତା ପକାନ୍ତି। ଘରର ଭିତର ଓ ବାହାର ସାଜସଜ୍ଜା ଖୁବ୍ ମନଲୋଭା ହୋଇଥାଏ। ଘର ଆଗରେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ଚଉରା ରହିଛି। ତାଙ୍କ ଘର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ବଗିଚାରେ ନାନା ଜାତିର ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳ ଗଛ ଶୋଭା ପାଉଛି। ନିଜ ଘର ତଥା ପରିବେଶକୁ କିପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ସୁନ୍ଦର ରଖାଯାଏ, ତାହା ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡ଼େ।
କାଞ୍ଚନ ମାଉସୀଙ୍କ ହାତରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଖୁବ୍ ସୁଆଦିଆ ହୋଇଥାଏ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଖାଇବାକୁ ବାଢ଼ି ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟକୁ ପିଲାଠାରୁ ବଡ଼ ସମସ୍ତେ ହାତ ଚାଟି ଚାଟି ଆନନ୍ଦରେ ଖାଆନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସବୁ ଜୀବଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ଦୟାଭାବ ରହିଛି। ସେ ଘରେ ପାଳିତ ଗୋରୁଗାଈମାନଙ୍କର ଖୁବ୍ ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସେବା କରନ୍ତି। ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଓ ସେମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେବା ତାଙ୍କର ଏକ ମହାନ ଗୁଣ। ଏହା ସହିତ ସେ ଗାଁର ସାହିପଡ଼ିଶା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ଭଳି ଭାବନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦରର ସମ୍ପର୍କ ରଖନ୍ତି।
ନିଜର ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବହାର, ସ୍ନେହଶୀଳତା ଏବଂ ପରୋପକାର ପାଇଁ ସେ ସଭିଙ୍କର ଅତି ଆପଣାର ଓ ପ୍ରିୟ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଏହି ସବୁ ମହତ ଗୁଣ ଯୋଗୁଁ କବିତାରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଆଦର୍ଶ ନାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ଏହି ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ନେହଭରା ଘରଟି ସତେ ଯେମିତି ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ଏକ ସରଗପୁରୀ ବା ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀ ପରି ଲାଗେ। ଏହି ବିଷୟରୁ ପିଲାମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ଯେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘରକୁ ସବୁବେଳେ ସଫାସୁତୁରା ରଖିବା ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଶିଖିବା ଉଚିତ।
ଏହା ସହିତ ଏହି ପାଠରୁ ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ଅନେକ ଭଲ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେପରିକି— ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ଶୀଘ୍ର ଉଠିବା, ବାପା-ମାଆ ତଥା ଗୁରୁଜନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା, ନିୟମିତ ଭାବେ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ଏବଂ ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା। ଏହା ବ୍ୟତୀତ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଦେଖାଇବା, ନୂଆ ଗଛ ଲଗାଇ ତା’ର ଯତ୍ନ ନେବା ଏବଂ ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ମିଳିମିଶି କାମ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ କୁହାଯାଇଛି। ଶେଷରେ, ଏହି ପାଠ ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ପିଲାମାନେ ‘ଞ୍ଚ’ ଏବଂ ‘ଞ୍ଛ’ ପରି ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ସହିତ ନୂଆ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ଗଠନ କରିବା, ପଢ଼ିବା ଓ ଲେଖିବା ସହଜରେ ଶିଖିପାରିବେ।