ଏହି ପାଠରେ ଶୁଆ ଏବଂ କୋଇଲିଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ସମ୍ପର୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କର ବିଶେଷ ଗୁଣ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ଗୋଟିଏ ଗଛ ଉପରେ ମାଆ ଶୁଆଟିଏ ବସି ତା’ର ଛୋଟ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ଥଣ୍ଟରେ ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଉଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ ଗୋଟିଏ କୋଇଲି ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଆସି ସେହି ଗଛ ଡାଳରେ ବସିଲା । କୋଇଲିକୁ ଦେଖି ମାଆ ଶୁଆ ତା’ର ପିଲାମାନଙ୍କୁ କହିଲା ଯେ, ଏ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର କୋଇଲି ନାନା । କୋଇଲି ନାନାଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଖୁବ୍ ମଧୁର ଅଟେ । ତାଙ୍କର ଗୀତ ଯିଏ ଶୁଣେ, ସେ ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ।
ମାଆ ଶୁଆ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା ମନେ ପକାଇ କହିଲା ଯେ, ଆଗରୁ କୋଇଲିଙ୍କ ମିଠା ଗୀତ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଶୁଆ ପରିବାର ରାତିରେ ଲଣ୍ଠନ ଧରି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲେ । ସେହିପରି କୋଇଲିଙ୍କ ଘରର ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଶୁଆମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ନାଲି ନାଲି ଥଣ୍ଟ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଏକାଠି ବସି ହସଖୁସିରେ ଦୁଃଖସୁଖ ହେଉଥିଲେ । ମାଆ ମୁହଁରୁ ଏ କଥା ଶୁଣି ସବୁ ଶୁଆ ଛୁଆ ଏକାଠି ହୋଇ ପଚାରିଲେ, ‘ସତରେ ନା କ’ଣ ?’ ମାଆ ଶୁଆ ହଁ ଭରିବାରୁ ସବୁଠାରୁ ସାନ ଶୁଆଟି କୋଇଲି ନାନାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲା । କୋଇଲି ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ‘କୁହୁ... କୁହୁ... କୁହୁ...’ କରି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲା । କୋଇଲିର ଏହି ଗୀତ ଶୁଣି ସବୁ ଶୁଆ ଛୁଆ ଖୁସିରେ ଥଣ୍ଟ ହଲାଇ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ।
ଏହା ପରେ କୋଇଲି କହିଲା ଯେ ଶୁଆର ସୁନ୍ଦର ଥଣ୍ଟ ଏବଂ କୋଇଲିର ମଧୁର କଣ୍ଠ ପାଇଁ ଉଭୟଙ୍କ ପରିବାରକୁ ସମସ୍ତେ ସବୁବେଳେ ଆଦର କରନ୍ତି । କିଛି ସମୟ ଛୁଆମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିସାରି କୋଇଲି ନିଜ ବସାକୁ ଫେରିଗଲା । ଏହି ଗଳ୍ପରୁ ପିଲାମାନେ ପାରସ୍ପରିକ ସ୍ନେହ, ଆଦର ଏବଂ ପଡ଼ୋଶୀ ଓ ପରିବାର ସହିତ ମିଳିମିଶି ରହିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରିବେ ।
ଗପଟି ବ୍ୟତୀତ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେକ ଭାଷାଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି । ଏଥିରେ ‘ଣ୍ଟ’ ଏବଂ ‘ଣ୍ଠ’ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦ ଯଥା ଥଣ୍ଟ, କଣ୍ଠ, ଘଣ୍ଟା, ଲଣ୍ଠନ, କଣ୍ଟା, ଝିଣ୍ଟିକା, ଆଣ୍ଠୁ ଓ ଶୁଣ୍ଠି ଇତ୍ୟାଦି ଚିହ୍ନିବା, ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଲେଖିବା ଶିଖାଯାଇଛି । ଏହା ସହିତ ବାକ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ, ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ବିସ୍ମୟସୂଚକ ଚିହ୍ନ ଭଳି ବିରାମ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର, ଚିତ୍ର ଦେଖି ବାକ୍ୟ ଲେଖିବା ତଥା ଶରୀରର ବିଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର ନାମ ଜାଣିବା ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଅଭ୍ୟାସ କାର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି ।