ଖରାଛୁଟି ଦିନରେ ଗୋଟିଏ ଖରାବେଳେ ଅନନ୍ତ ତା’ ମାଆଙ୍କ ପାଖରେ ଶୋଇ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲା। ଅନନ୍ତ ହେଉଛି ଉଦ୍ଧବାବୁଙ୍କ ପୁଅ। ସେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଘର ଅଗଣାକୁ ଜଣେ ବେଲୁନ୍ବାଲା ଆସିଛି। ସେହି ବେଲୁନ୍ବାଲା ପାଖରେ ନାଲି, ନୀଳ, ହଳଦିଆ ଓ କଳା ଭଳି ଅନେକ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ବେଲୁନ୍ ଥିଲା। ସବୁଠାରୁ ଉପରେ ଏକ ବାଇଗଣୀ ରଙ୍ଗର ବେଲୁନ୍ ଝୁଲୁଥିଲା। ଅନନ୍ତ ସେହି ବେଲୁନ୍ଟି ନେବା ପାଇଁ ବେଲୁନ୍ବାଲାକୁ କହିଲା। ବେଲୁନ୍ବାଲା ମଧ୍ୟ ତାକୁ ବେଲୁନ୍ ଦେବାକୁ ଖୁସିରେ ରାଜି ହୋଇଗଲା।
ଏହି ସମୟରେ ଅନନ୍ତର ଅଜା ଘର ଭିତରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେ ନାତିର ମନକଥା ବୁଝିପାରି ବେଲୁନ୍ବାଲାକୁ ସବୁ ବେଲୁନ୍ ଅନନ୍ତକୁ ଦେଇଦେବା ପାଇଁ କହିଲେ। ବେଲୁନ୍ବାଲା ସବୁତକ ବେଲୁନ୍ ଅନନ୍ତ ହାତରେ ଧରାଇ ଦେଲା। ଏତେଗୁଡ଼ିଏ ରଙ୍ଗିନ୍ ବେଲୁନ୍ ପାଇ ଅନନ୍ତର ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ। ସେ ସବୁ ବେଲୁନ୍ର ସୂତାକୁ ଏକାଠି ଧରି ଆନନ୍ଦରେ ‘ମୋ ବେଲୁନ୍’ କହି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା।
କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଅନନ୍ତର ହାତରୁ ବେଲୁନ୍ର ସୂତା ଖସିଗଲା। ସବୁଯାକ ବେଲୁନ୍ ପବନରେ ଝୁଲିଝୁଲି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା। ଆକାଶରେ ବେଲୁନ୍ ଉଡ଼ିବା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନେ ତାଳିମାରି ଖୁସିରେ ନାଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ହାତରୁ ବେଲୁନ୍ ଚାଲିଯିବାରୁ ଅନନ୍ତ ଭାରି ଦୁଃଖୀ ହୋଇଗଲା। ସେ ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରି ଭେଁ ଭେଁ ହୋଇ ବଡ଼ ପାଟିରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଅନନ୍ତର ଏପରି କାନ୍ଦ ଶୁଣି ତା’ ମାଆଙ୍କ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଅନନ୍ତ ଶୋଇ ଶୋଇ ‘ମୋ ବେଲୁନ୍ ଉଡ଼ିଗଲା’ ବୋଲି କହି ବିକଳ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଛି। ମାଆ ତୁରନ୍ତ ତାକୁ ସ୍ନେହରେ ହଲାଇ ନିଦରୁ ଉଠାଇଦେଲେ। ସେ ଅନନ୍ତକୁ ପଚାରିଲେ, “ଆରେ! ଖରାବେଳଟାରେ ତୁ କ’ଣ ଏମିତି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛୁ?” ନିଦ ଭାଙ୍ଗିବା ପରେ ଅନନ୍ତ ବୁଝିପାରିଲା ଯେ ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା, ପ୍ରକୃତରେ କିଛି ଘଟିନାହିଁ। ତା’ପରେ ସେ ମନଖୁସିରେ ହସିଦେଲା।
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗଳ୍ପରୁ ପିଲାମାନେ ଜାଣିବାକୁ ପାଆନ୍ତି ଯେ ପିଲାଦିନର ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଖେଳନା କେତେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇଥାଏ। ଏଥିସହିତ ଅଜା ଓ ନାତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅତୁଟ ସ୍ନେହ ଏବଂ ମାଆଙ୍କ ଆଦର ଏଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ପିଲାମାନେ ଏହି ପାଠରୁ ନାଲି, ନୀଳ, ହଳଦିଆ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଚିହ୍ନିବା ସହିତ ‘ଳ୍ପ’, ‘ଦ୍ଧ’ ଏବଂ ‘କ୍ଷ୍ଣ’ ଭଳି ନୂଆ ଯୁକ୍ତାକ୍ଷର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସହଜରେ ପଢ଼ିବା ଓ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି।