ଏହି କବିତାରେ ଉତ୍କଳ ଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସଙ୍କ ପିଲାଦିନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ପିଲାଦିନେ ମଧୁବାବୁ ଗାଁ ଚାହାଳିରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଡଉଲ ଡାଉଲ ତଥା ଅତି ବୁଦ୍ଧିଆ ଥିଲେ।
ଦିନେ ଝଡ଼ି ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଯିବା ପରେ ସେ ଚାହାଳିକୁ ପାଠ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ବାହାରିଥିଲେ।
ବାଟରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କାଦୁଅରେ ଗୋଡ଼ ଖସିଯିବାରୁ ସେ ତଳେ ମୁହଁମାଡ଼ି ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦେହରେ ପାଣି କାଦୁଅ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଥିକି ଖାତର ନକରି ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଚାହାଳିରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଗୁରୁଜୀ ପିଲାଟିର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ପଚାରିବାରୁ ସେ କାଦୁଅରେ ଗୋଡ଼ ଖସି ପଡ଼ିଯିବା କଥା ଜଣାଇଲା।
ଦଶହରା ଛୁଟି ସମୟରେ ସେହି ପିଲାଟି ନିଜର ସାଥୀ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ଡାକିଥିଲା।
ସବୁ ପିଲା ମିଶି ବାଲି, ଗୋଡ଼ି ଓ ମାଟି ପକାଇ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ରାସ୍ତାକୁ ସମତୁଲ କରିଥିଲେ।
ଛୋଟ ପିଲାମାନଙ୍କର ଏପରି ଭଲ କାମ ଦେଖି ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଗୁରୁଜୀ ଚାଟସଭା ଡକାଇ କହିଲେ ଯେ ଭଲ କାମ କଲେ ଦିନେ ଦୁନିଆରେ ବଡ଼ ହୋଇପାରିବା।
ସେହି ଛୋଟ ପିଲାଟି ବଡ଼ ହୋଇ ‘ମଧୁ ବାରିଷ୍ଟର’ ନାମରେ ସାରା ଦେଶରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କଲେ।
ମଧୁବାବୁ ନିଜ ଦେଶ ପାଇଁ ବହୁତ କାମ କରି ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଯଶ ରଖିଯାଇଛନ୍ତି।
ସେ ଜାତିକୁ ନିଜର ପୂର୍ବ ଗୌରବ ଓ ମହିମା ମନେପକାଇ ସଚେତନ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଥିଲେ।
ତାଙ୍କର ତେଜଭରା ବୀର ବାଣୀ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ମନରେ ନବ ଜାଗରଣ ଓ ନୂଆ ଆଲୋକ ଆଣିଦେଇଥିଲା।
ଏହି କବିତାଟି ଆମକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ପାଠ ପଢ଼ିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଉପକାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ।