'ପିମ୍ପୁଡ଼ି' କବିତାରେ ଏକ ଛୋଟ ପିମ୍ପୁଡ଼ିର ମହାନ ଗୁଣ, ନିଷ୍ଠା ଓ କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା ବିଷୟରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ମାମୁନି ନାମକ ଛୋଟ ଝିଅଟିଏ ପିମ୍ପୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଡାକି ତାର ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି। ପିମ୍ପୁଡ଼ି ଶରୀରରେ ବହୁତ ଛୋଟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚତୁରତାରେ ତାର କେହି ସରି ନୁହନ୍ତି। ତାର ଛୋଟ ମୁଣ୍ଡରେ ଅମାପ ବୁଦ୍ଧି ଭରି ରହିଛି, ଯାହା ଭାବିଲେ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ପିମ୍ପୁଡ଼ି କେବେହେଲେ ଏକୁଟିଆ କାମ କରେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜର ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ତଥା ପରିଜନମାନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଚଳଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଧାଇଁଥାଏ। ସଂଗ୍ରହ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବଳକା ରହେ, ସେ ତାହାକୁ ଆଗାମୀ ଦିନ ପାଇଁ ଯତ୍ନର ସହିତ ସାଇତି ରଖେ। ଫଳରେ ବର୍ଷା ଓ ଝଡ଼ି ସମୟରେ ବାହାରକୁ ନ ବାହାରି ସେ ନିଜ ଘରେ ବସି ଶାନ୍ତିରେ ଆହାର ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ।
ପିମ୍ପୁଡ଼ି ନିକଟରେ ଅଳସପଣ ବା ଅଳସୁଆମି ଟିକିଏ ବି ନ ଥାଏ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରିଶ୍ରମୀ ଏବଂ ସବୁବେଳେ କର୍ମରତ ରହିଥାଏ। ସେ ନିଜର ନିଆରା କଳା ଓ କୌଶଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ନିଜର ବାସସ୍ଥାନ ବା ଘର ତିଆରି କରେ। ତାର ଏହି ଉତ୍ତମ ନିର୍ମାଣ ଶୈଳୀ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଜଗତ ତାକୁ ଜଣେ ଦକ୍ଷ କାରିଗର ବୋଲି କହିଥାଏ।
ପିମ୍ପୁଡ଼ିମାନେ ସର୍ବଦା ଧାଡ଼ି ବାନ୍ଧି ଶୃଙ୍ଖଳାର ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଦଳପତିଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଆଦେଶକୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ମଥାପାତି ମାନି ଚଳେ। ସାରା ସଂସାରରେ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପରି ଏତେ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖିବା ବିରଳ। ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ ଆଗୁଆ ସଜାଗ ହୋଇ ରହିଲେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ବିପଦ ପାଖ ମାଡ଼େ ନାହିଁ ବୋଲି ପିମ୍ପୁଡ଼ି ଶିକ୍ଷା ଦିଏ। ଏହି କବିତାରୁ ପିମ୍ପୁଡ଼ିର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ, ଏକତା, ଦୂରଦୃଷ୍ଟି, ଶୃଙ୍ଖଳାବୋଧ ତଥା ନିୟମାନୁବର୍ତ୍ତିତା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ମିଳେ।