ଜଙ୍ଗଲର ସମସ୍ତ ପଶୁମାନଙ୍କର ଦଳପତି ଥିଲେ ହାତୀ ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ।
ସିଂହର ଅତ୍ୟାଚାରରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ପଶୁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ପଶୁ ପଠାଇବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ ।
କୌଣସି ପରିଶ୍ରମ ନକରି ପ୍ରତିଦିନ ସହଜରେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇବା ଆଶାରେ ସିଂହ ପଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ହେଲା ।
ଦିନେ ନିଜ ଜୀବନ ବଳିଦାନ ଦେଇ ସିଂହର ଖାଦ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ଠେକୁଆର ପାଳି ପଡ଼ିଥିଲା ।
ଠେକୁଆଟି ନିଜର ଚତୁରତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ସିଂହ କବଳରୁ ସବୁ ପଶୁଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଯୋଜନା କଲା ।
ସିଂହ ପାଖରେ ବିଳମ୍ବରେ ପହଞ୍ଚି ଠେକୁଆ ବାଟରେ ଆଉ ଏକ ସିଂହ ତା’ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇଥିବା କଥା କହିଲା ।
ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜା ଥିବା କଥା ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ସିଂହ ତାହାକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲା ।
ଚତୁର ଠେକୁଆଟି ସିଂହକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଏକ ଗଭୀର କୂଅ ପାଖକୁ ନେଇଗଲା ।
ସିଂହ କୂଅ ପାଣି ଭିତରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖି ତାହାକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶତ୍ରୁ ସିଂହ ବୋଲି ଭାବିଲା ।
କୂଅ ଭିତରୁ ନିଜ ଗର୍ଜନର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଶୁଣି ନିର୍ବୋଧ ସିଂହଟି ରାଗିଯାଇ କୂଅ ଭିତରକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲା ।
ଠେକୁଆର ଉପସ୍ଥିତ ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗୁଁ ଜଙ୍ଗଲର ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ ସିଂହ କବଳରୁ ରକ୍ଷା ପାଇ ଆରାମରେ ରହିଲେ ।
ଶାରୀରିକ ବଳ ଅପେକ୍ଷା ବୁଦ୍ଧିର ବଳ ଯେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାହା ‘ବୁଦ୍ଧିର ଖେଳ’ ଏକାଙ୍କିକାରୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳେ ।
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ କେବଳ ସ୍ଥଳଭାଗ ବା ମାଟି ଉପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥଳଚର ପ୍ରାଣୀ କୁହାଯାଏ ।
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜଳରେ ରହନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଜଳଚର ଏବଂ ଉଭୟ ଜଳ ଓ ସ୍ଥଳରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉଭୟଚର କୁହାଯାଏ ।
ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘ ଗୁମ୍ଫାରେ, ଭାଲୁ ଗାତରେ, ଠେକୁଆ ବୁଦାରେ ଏବଂ ଚଢ଼େଇମାନେ ବସାରେ ବାସ କରନ୍ତି ।