ଏହି ଏକାଙ୍କିକାରେ ଜଙ୍ଗଲର ପଶୁମାନଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ଓ ଏକ ଛୋଟ ଠେକୁଆର ବୁଦ୍ଧିମତା ସମ୍ପର୍କରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ବଳବାନ ସିଂହ ବାସ କରୁଥିଲା । ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅନେକ ନିରୀହ ପଶୁଙ୍କୁ ଶିକାର କରି ମାରି ପକାଉଥିଲା । ସିଂହର ଏପରି ଅତ୍ୟାଚାର ଯୋଗୁଁ ଜଙ୍ଗଲର ସମସ୍ତ ପଶୁ ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଏଣେତେଣେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ ।
ଏହି ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଦଳପତି ହାତୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସବୁ ପଶୁମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆଲୋଚନା କଲେ । ସେମାନେ ସିଂହ ପାଖକୁ ଯାଇ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ଯେ, ସିଂହକୁ ଆଉ ପରିଶ୍ରମ କରି ଶିକାର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଭୋକ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ପଶୁ ନିଜେ ସିଂହ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ସିଂହ ଖୁସିରେ ରାଜି ହୋଇଗଲା ।
ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ପଶୁ ସିଂହର ଆହାର ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦିନେ ଗୋଟିଏ ଚତୁର ଠେକୁଆର ପାଳି ପଡ଼ିଲା । ଠେକୁଆଟି ନିଜର ଏବଂ ସାଥୀମାନଙ୍କର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲା । ସେ ଜାଣିଶୁଣି ସିଂହ ପାଖକୁ ବହୁତ ବିଳମ୍ବରେ ଗଲା । ଭୋକିଲା ସିଂହ ଡେରି ହେବାର କାରଣ ପଚାରିବାରୁ, ଠେକୁଆ କହିଲା ଯେ ବାଟରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସିଂହ ତା ସହିତ ଆସିଥିବା ଚାରୋଟି ଠେକୁଆଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲା ଏବଂ ନିଜକୁ ଜଙ୍ଗଲର ଅସଲି ରାଜା ବୋଲି ଦାବି କଲା ।
ଏହା ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ସିଂହ ସେହି ଅନ୍ୟ ସିଂହକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଲା । ଠେକୁଆଟି ତାକୁ ଗୋଟିଏ ଗଭୀର କୂଅ ପାଖକୁ ନେଇଗଲା । ସିଂହ କୂଅ ଭିତରକୁ ଚାହିଁ ପାଣିରେ ନିଜର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲା ଏବଂ ନିଜର ଗର୍ଜନର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲା । ସେ ନିର୍ବୋଧ ହୋଇ ତାହାକୁ ଶତ୍ରୁ ସିଂହ ଭାବି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ କୂଅ ଭିତରକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲା । ଏହିପରି ଭାବରେ ଠେକୁଆଟି ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ସିଂହକୁ ହରାଇ ଜଙ୍ଗଲର ସବୁ ପଶୁଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କଲା । ବଳ ଅପେକ୍ଷା ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତି ହିଁ ବଡ଼ ବୋଲି ଏହି ପାଠରୁ ଜଣାପଡ଼େ ।