ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସଂଖ୍ୟା ଗଣିବା ଜଣା ନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ନିଜ ଜିନିଷର ହିସାବ ରଖୁଥିଲେ । ଯେପରି କାନ୍ଥରେ ଗାର ଟାଣି ଗାଈମାନଙ୍କ ଗଣନା କରାଯାଉଥିଲା । ଗାଈ ବାହାରକୁ ଚରିବାକୁ ଗଲାବେଳେ କାନ୍ଥରେ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଗାର ଟଣା ହେଉଥିଲା ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଫେରିଲା ବେଳେ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଗାର ଲିଭାଇ ଦିଆଯାଉଥିଲା । ଯଦି କାନ୍ଥରେ କୌଣସି ଗାର ବଳିପଡ଼ୁଥିଲା, ତେବେ କେତେ ଗାଈ ହଜିଯାଇଛନ୍ତି ତାହା ସହଜରେ ଜଣାପଡ଼ି ଯାଉଥିଲା ।
ଏହି ପାଠରେ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ଥିବା ଅକ୍ଷର ସଂଖ୍ୟାକୁ ଗଣିବା ବିଷୟରେ ଶିଖିବା । ପଶୁପକ୍ଷୀ, ସାଙ୍ଗସାଥୀ କିମ୍ବା ଗାଁ ଓ ସହରର ନାମରେ କେତୋଟି ଅକ୍ଷର ଅଛି, ତାହା ଗଣି ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଲମ୍ବା ନାମ ଓ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ନାମ ସହଜରେ ବାଛିପାରିବା । ଯେପରିକି ଓଡ଼ିଶାର ‘ବୀର ପୁରୁଷୋତ୍ତମପୁର’ ଏକ ଲମ୍ବା ନାମ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ‘ଇବ୍’ ଏକ ଛୋଟ ନାମ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଅଟେ । ନିଜ ନାମର ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟରେ ତୁଳନା ମଧ୍ୟ କରାଯାଇପାରେ ।
ସେହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଖ୍ୟାର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ଅଲଗା ସଂଖ୍ୟକ ଅକ୍ଷର ଥାଏ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ‘ତେଚାଳିଶ’ ନାମରେ ଚାରୋଟି ଅକ୍ଷର ଥିବା ବେଳେ ‘ସତର’ ଓ ‘ଛପନ’ ନାମରେ ତିନୋଟି ଲେଖାଏଁ ଅକ୍ଷର ରହିଛି । ଏହିଭଳି ଭାବରେ ସଂଖ୍ୟା ନାମର ଅକ୍ଷର ଗଣି ଆମେ ମଜାଦାର ଗାଣିତିକ ଧନ୍ଦା ତିଆରି କରିପାରିବା ଏବଂ ଖେଳ ଖେଳି ସଂଖ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରିବା ।
ଏହା ସହିତ ଆମେ ନିଜ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଓ ଛବିଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣ ଅନୁସାରେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦଳ ବା ଗୋଷ୍ଠୀରେ ବାଣ୍ଟିବା ଶିଖିବା । ଯେପରିକି ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିବା ଜୀବ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉନଥିବା ବସ୍ତୁ, ବିଜୁଳି ଆବଶ୍ୟକ କରୁଥିବା ଉପକରଣ ଓ ବିଜୁଳି ଆବଶ୍ୟକ କରୁନଥିବା ଉପକରଣ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଣୀର ପିଲାମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଶୈଳୀର କେଶ ସଜ୍ଜା । ଏହିପରି ଭାବେ ଗଣନା କରିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁକୁ ସଜାଇ ରଖିବା ଦ୍ୱାରା ଗଣିତ ଶିକ୍ଷା ସହଜ, ସରଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇଥାଏ ।