ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଡାକ୍ତରଖାନା, ବଜାର, ରାସ୍ତା ଓ ଖେଳପଡ଼ିଆ ଭଳି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବସାଧାରଣ ସ୍ଥାନ କୁହାଯାଏ। ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଗୋଷ୍ଠୀର ସମସ୍ତ ଲୋକ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ଆବଶ୍ୟକତା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ସମାଜରେ ଦୋକାନୀ, ଡାକ୍ତର, ମିସ୍ତ୍ରୀ, ପୋଲିସ ଓ ସଫେଇ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ବୃତ୍ତିଧାରୀ ପରସ୍ପର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଚଳନ୍ତି।
ପରିବେଶକୁ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ବର୍ଷାଋତୁରେ ଜୁଲାଇ ୧ ରୁ ୭ ତାରିଖ ଯାଏଁ ‘ବନ ମହୋତ୍ସବ’ ପାଳନ କରାଯାଏ। ଏହି ଅବସରରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ତାର ସାଙ୍ଗମାନେ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ସହ ମିଶି ପାର୍କ ସଫା କରିବା, ଭଙ୍ଗା ବେଞ୍ଚ ସଜାଡ଼ିବା, ବିଜୁଳିବତୀ ମରାମତି କରିବା ଏବଂ ନୂତନ ଚାରା ରୋପଣ କରିବା ଭଳି କାମ ବାଣ୍ଟି ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ। କାମ ପରେ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି କଦଳୀ ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ଭୋଜି ଶେଷରେ ବ୍ୟବହୃତ ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗାତରେ ପୋତି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ପଚି ଖତ ହୋଇ ମାଟିର ଉର୍ବରତା ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ମାନବ ସମାଜ ଭଳି ପ୍ରାଣୀ ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ଦଳଗତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ପିମ୍ପୁଡ଼ିମାନେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ, ଶିଶୁ ଯତ୍ନ ଓ ବସା ସୁରକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି କରନ୍ତି। ମହୁମାଛିମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳିମିଶି ମହୁଫେଣା ତିଆରି ଓ ମହୁ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଛତିଶଗଡ଼ର ଚିନାର୍ ନଦୀରେ ବର୍ଷାଦିନେ ଯାତାୟାତ ସମସ୍ୟା ହେବାରୁ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ବାଉଁଶ ଓ ପଥର ସାହାଯ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଦୁଇ ଦିନରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପୋଲ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।
ଏକତାର ଭାବନା ଆମ ପର୍ବପର୍ବାଣୀରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଓଡ଼ିଶାରେ ତିନି ଦିନ ଧରି କୃଷିଭିତ୍ତିକ ‘ରଜ ପର୍ବ’ ପାଳନ କରାଯାଏ। ଆସାମରେ ‘ଉରୁକା’ ଦିନ ଲୋକେ ବାଉଁଶ ଓ ଘାସରେ ‘ଭେଳାଘର’ ତିଆରି କରି ଏକାଠି ଭୋଜି ଖାଆନ୍ତି। ସେହିପରି ସିକିମରେ ଫସଲ ଅମଳ ବେଳେ ପରସ୍ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୃଷି ବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କୁ ‘ଖେତାଲା’ କୁହାଯାଏ। ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶିକ୍ଷକ, ଡ୍ରାଇଭର ଓ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଏକ ଦଳ ଭାବରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଏକତା ଓ ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେକୌଣସି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଆମ ସମାଜର ଉନ୍ନତି ହୁଏ।