ଆମେ ଆମ ପସନ୍ଦର ପୌଷ୍ଟିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବା ଦ୍ୱାରା ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁ ।
ରୁଟି ପାଇଁ ଗହମ ଏବଂ ଇଡ୍ଲି ବା ପୋଡ଼ପିଠା ପାଇଁ ଚାଉଳ ମୁଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଉପାଦାନ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ ।
କ୍ଷେତରେ ବିହନ ବୁଣାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆମ ଖାଇବା ଥାଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶସ୍ୟର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଏକ ଦୀର୍ଘ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଟେ ।
ଫସଲର ଉପଯୁକ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉର୍ବର ମାଟି, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ପାଣି, ବାୟୁ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥାଏ ।
ଜିଆ ମାଟିକୁ ପୋଚରା ଓ ଉର୍ବର କରେ ଏବଂ ଗୋରୁ ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଖତ ଯୋଗାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
କ୍ଷେତରୁ ପାଚିଲା ଫସଲ ଅମଳ କରିବା ଏବଂ ବଜାର ଦେଇ ଘରେ ପହଞ୍ଚାଇବାରେ କୃଷକ ଓ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଥାଏ ।
ନୂଆଖାଇ ଓ ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଭଳି ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତିମାତା ଏବଂ ଯୋଗାଣକାରୀଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଉ ।
ଖାଦ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଣିକାକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭଲ ଭାବରେ ଚୋବାଇ ତାର ସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ କରି ଖାଇବାକୁ ମନଯୋଗ ସହ ଖାଇବା କୁହାଯାଏ ।
ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ସମୟରେ ଦାନ୍ତ ଖାଦ୍ୟକୁ ଚୋବାଇ ଗୁଣ୍ଡ କରେ ଏବଂ ଜିଭ ତାର ସ୍ୱାଦ ଜାଣିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶସ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଥିବାରୁ ଖାଦ୍ୟ ନଷ୍ଟ ନ କରି ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ଥାଳିରେ ଖାଦ୍ୟ ନେବା ଉଚିତ ।
ଶରୀରକୁ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଖିବା ପାଇଁ ଖୋଲା ପଡ଼ିଆରେ ଦୌଡ଼ିବା, ଡେଇଁବା ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକ ଖେଳ ଖେଳିବା ଦରକାର ।
ବଜ୍ରାସନ ଏବଂ ଉତ୍ତାନପାଦାସନ ଭଳି ସହଜ ଯୋଗ ଆସନ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ଦୈହିକ ସ୍ଥିତି ଉନ୍ନତ ଓ ସକ୍ରିୟ ରହେ ।
ଉତ୍ତମ ଓ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନିଦ୍ରା ଆମ ଶରୀରର ଥକ୍କାପଣ ଦୂର କରି ସାରାଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ସତେଜ ରଖେ ।
ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆମେ ଆରାମ ଓ ନିରାପଦ ଅନୁଭବ କରୁ ତାହା ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ୱସ୍ତି ବା ଭୟ ଲାଗେ ତାହା ଅସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ପର୍ଶ ଅଟେ ।
ଅସୁରକ୍ଷିତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ‘ନା’ କହି ବିନା ଦ୍ୱିଧାରେ ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ଉଚିତ ।