ଆମେ ନିଜ ପସନ୍ଦର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଖେଳକୁଦ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥାଉ[cite: 1]। କ୍ଷେତରେ ବିହନ ବୁଣାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆମ ଖାଇବା ଥାଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶସ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବା ଏକ ଲମ୍ବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଟେ[cite: 1]। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ମାଟି, ପାଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ସହିତ କୃଷକ, ଗୋରୁଗାଈ, ଜିଆ ଏବଂ ଦୋକାନୀଙ୍କର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଓ ମିଳିତ ଅବଦାନ ରହିଛି[cite: 1]। ତେଣୁ ନୂଆଖାଇ ଓ ମକର ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଭଳି କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ପର୍ବ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ପ୍ରକୃତିମାତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଗାଣକାରୀଙ୍କୁ କୃତଜ୍ଞତା ଜଣାଇଥାଉ[cite: 1]।
ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ସମୟରେ ତରବର ନ ହୋଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦାନ୍ତରେ ଚୋବାଇ, ଜିଭରେ ସ୍ୱାଦ ନେଇ ମନଯୋଗ ସହକାରେ ଖାଇବା ଉଚିତ[cite: 1]। ଏହାଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ହଜମ ହୁଏ ଏବଂ ଆମେ ଖାଦ୍ୟର ପ୍ରକୃତ ମହତ୍ତ୍ବ ବୁଝିପାରୁ[cite: 1]। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶସ୍ୟ ଦାନା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଥିବାରୁ ଆମକୁ ଯେତିକି ଦରକାର ସେତିକି ଖାଦ୍ୟ ଥାଳିରେ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ[cite: 1]। ଖାଦ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିବା ଦ୍ୱାରା କୃଷକଙ୍କ ପରିଶ୍ରମକୁ ଅସମ୍ମାନ ହୋଇଥାଏ, ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ ଅପଚୟ ରୋକିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ[cite: 1]।
ଶରୀରକୁ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ନିୟମିତ ଶାରୀରିକ ବ୍ୟାୟାମ ଏବଂ ଖେଳକୁଦ ନିହାତି ଜରୁରୀ[cite: 1]। ଖୋଲା ପଡ଼ିଆରେ ଦୌଡ଼ିବା, ଡେଇଁବା ଏବଂ ଗୁଲିଦଣ୍ଡା, ସାତଘରି, କବାଡ଼ି, କିତକିତ ଭଳି ପାରମ୍ପରିକ ଖେଳ ଖେଳିବା ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଚଞ୍ଚଳ ଓ ସକ୍ରିୟ ରହେ[cite: 1]। ଏଥିସହିତ ବଜ୍ରାସନ ଓ ଉତ୍ତାନପାଦାସନ ଭଳି ସହଜ ଯୋଗାସନ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ଆମର ଦୈହିକ ସ୍ଥିତି ଉନ୍ନତ ହୋଇଥାଏ[cite: 1]।
ଦିନସାରାର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖେଳକୁଦ ପରେ ଶରୀର ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବିଶ୍ରାମ ଓ ନିଦ୍ରା ଆବଶ୍ୟକ[cite: 1]। ଉତ୍ତମ ନିଦ୍ରା ଶରୀରର କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର କରି ଆମକୁ ପରଦିନ କାମ କରିବା ପାଇଁ ସତେଜ ରଖେ[cite: 1]। ଏହା ସହିତ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଅସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ପର୍ଶ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଜାଣିବା ନିହାତି ଦରକାର[cite: 1]। ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶରେ ଅସହଜ ବା ଭୟ ଲାଗେ, ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ‘ନା’ କହି ବିନା ଦ୍ୱିଧାରେ ନିଜ ପିତାମାତା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ଉଚିତ[cite: 1]। ସନ୍ତୁଳିତ ଖାଦ୍ୟ, ନିୟମିତ ବ୍ୟାୟାମ, ସୁନିଦ୍ରା ଏବଂ ନିରାପତ୍ତା ହିଁ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନଯାପନର ମୂଳଦୁଆ ଅଟେ[cite: 1]।