‘ଟିକି ଚଢ଼େଇ’ କବିତାରେ ଏକ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀଛୁଆର ବସା ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାତ୍ରାର ସୁନ୍ଦର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ଗଛ ଡାଳରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଅଣ୍ଡା ଆକାରର ବସାରେ ଚଢ଼େଇଟି ନିଜ ମାଆ ସହିତ ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲା । ମାଆ ଯେତେବେଳେ ଆହାର ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଛୁଆଟି ବସା ଭିତରେ ଏକାକୀ ବୁଲୁଥିଲା । ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାର ଦୁନିଆକୁ ଦେଖି ନଥିବାରୁ ତା’ ପାଇଁ ସେହି ଛୋଟ ବସାଟି ହିଁ ସାରା ସଂସାର ଥିଲା ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଢ଼େଇ ଛୁଆଟି ବଡ଼ ହେଲା ଏବଂ ବସାରୁ ବାହାରକୁ ଆସି ଚାରିପାଖକୁ ଦେଖିଲା । ଚାରିଆଡ଼େ ସବୁଜିମା ଭରି ରହିଥିବା ଦେଖି ସେ ବୁଝିପାରିଲା ଯେ ବସାଟି ବହୁତ ଛୋଟ ଏବଂ ବାହାର ଦୁନିଆଟି କେଡ଼େ ବିରାଟ ! ଦିନେ ସେ ଗଛ ଡାଳରେ ବସି ଚାରିଆଡ଼େ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖି ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା । ମାତ୍ର ବିଶାଳ ନୀଳ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁବା ମାତ୍ରେ ତା’ ମନରେ ଭୟ ଆସିଗଲା ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଏହି ବିସ୍ମୟ ଦେଖି ତା’ର ମଥା ଘୂରିଗଲା ।
ସକାଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କଅଁଳ ଖରା ପଡ଼ିବା କ୍ଷଣି ଚଢ଼େଇ ମନରେ ଏକ ନିଆରା ଉତ୍ସାହ ଓ ସାହସ ଭରିଗଲା । ତା’ର ମନରୁ ସବୁ ଭୟ ଦୂର ହୋଇଗଲା । ତା’ର ଡେଣା ଦୁଇଟି ଛୋଟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ବାରଣ ନମାନି ଆନନ୍ଦରେ ମୁକ୍ତ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏହି କବିତାଟି ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସ ବଳରେ ଆମେ ମନର ଭୟ ଦୂର କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବା ।
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ‘ପଠନ ନିମନ୍ତେ’ ଅଂଶରେ ସାହସୀ ମହିଳା ବିମାନ ଚାଳିକାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦିଆଯାଇଛି । ଭାରତର ପ୍ରଥମ ମହିଳା ବିମାନ ଚାଳିକା ସରଳା ଠକ୍ରାଲ ମାତ୍ର ୨୧ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଅନୁମତିପତ୍ର ପାଇ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧି ବିମାନ ଉଡ଼ାଇ ଇତିହାସ ରଚିଥିଲେ । ସେହିପରି ଓଡ଼ିଶାର ଶ୍ରୀମତୀ ଜ୍ଞାନ ପଟ୍ଟନାୟକ ବାଣିଜ୍ୟିକ ବିମାନ ଚାଳିକା ଭାବେ ଏବଂ ଶ୍ରୀମତୀ ଗିରିବାଳା ମହାନ୍ତି ବେସରକାରୀ ବିମାନ ଚାଳିକା ଭାବେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ନିଜର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରତିପାଦନ କରିଥିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସାହସୀ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ ।