ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଆମ ରାଜ୍ୟର ନାମ ଉତ୍କଳ ବା କଳିଙ୍ଗ ଥିଲା[cite: 1] ।
କଳିଙ୍ଗର ବୀର ସାଧବପୁଅମାନେ ସାତ ଦରିଆ ପାରି ହୋଇ ବୋଇତ ଯୋଗେ ବିଦେଶକୁ ବାଣିଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ[cite: 1] ।
ସାଧବମାନେ ଜାଭା, ସୁମାତ୍ରା, ବୋର୍ଣ୍ଣିଓ, ବାଲି, ସିଂହଳ, ଚୀନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଦେଶ ପ୍ରଭୃତି ଦେଶ ସହିତ ବାଣିଜ୍ୟ କାରବାର କରୁଥିଲେ[cite: 1] ।
ପ୍ରାଚୀନ ଉତ୍କଳ ବୟନ ଶିଳ୍ପ, ପାଟବସ୍ତ୍ର, ତାରକସି କାମ, ଝୁଣା ଓ ମହୁ ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା[cite: 1] ।
ବିଦେଶରେ ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ କରି ସାଧବମାନେ ଅଜସ୍ର ଧନରତ୍ନ ଆଣିବା ଫଳରେ ଉତ୍କଳର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ସ୍ୱଚ୍ଛଳ ଥିଲା[cite: 1] ।
ସାଧବପୁଅମାନେ ବିଦେଶ ଭୂମିରେ ଆମ କଳା, ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି ଓ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରସାର କରି ଭ୍ରାତୃଭାବ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ[cite: 1] ।
ବୋଇତ ନେଇ ବିଦେଶକୁ ବାଣିଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବୀର ଧନୀ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ସାଧବ ବା ସୌଦାଗର କୁହାଯାଉଥିଲା[cite: 1] ।
ପ୍ରାଚୀନ ଉତ୍କଳର ସାଧବମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବଙ୍ଗୋପସାଗରକୁ କଳିଙ୍ଗ ସାଗର ନାମରେ ନାମିତ କରିଥିଲେ[cite: 1] ।
ସାଧବମାନେ ଦୀପାବଳି ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପୂଜା କରି ପଣ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ବୋଇତରେ ରଖୁଥିଲେ ଏବଂ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରୁଥିଲେ[cite: 1] ।
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ବହୁଥିବା ଅନୁକୂଳ ଉତ୍ତରା ପବନ ସାହାଯ୍ୟରେ ପାଲଟଣା ବୋଇତଗୁଡ଼ିକ ସହଜରେ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜକୁ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲା[cite: 1] ।
ସାଧବବୋହୂମାନେ ବନ୍ଦରରେ ଧୂପ, ଦୀପ, ଶଙ୍ଖ ଓ ହୁଳହୁଳି ଦେଇ ବୋଇତ ବନ୍ଦାପନା କରି ସାଧବମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ମେଲାଣି ଦେଉଥିଲେ[cite: 1] ।
ଅତୀତରେ ବାଲିଦ୍ୱୀପକୁ ବାଣିଜ୍ୟ ଯାତ୍ରା ଏବଂ ନଦୀକୂଳର ବାଲିଶଯ୍ୟାରେ ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ହେଉଥିବାରୁ ଏହି ଉତ୍ସବକୁ ବାଲିଯାତ୍ରା କୁହାଯାଏ[cite: 1] ।
କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ କଦଳୀ ବାହୁଙ୍ଗା, ସୋଲ ବା କାଗଜ ଡଙ୍ଗାରେ ପାନଗୁଆ ରଖି 'ଆ–କା–ମା–ବୈ' ଗାଇ ପାଣିରେ ଭସାଯାଏ[cite: 1] ।
ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ଉତ୍ସବ ବା ବାଲିଯାତ୍ରା ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ଗୌରବମୟ ସାର୍ବଜନୀନ ପର୍ବ ଅଟେ[cite: 1] ।
ପ୍ରାଚୀନ ନୌବାଣିଜ୍ୟ ଇତିହାସରୁ ପ୍ରେରଣା ନେଇ ଆମେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏକ ସମୃଦ୍ଧଶାଳୀ ରାଜ୍ୟରେ ପରିଣତ କରିବାକୁ ଯତ୍ନଶୀଳ ହେବା ଉଚିତ[cite: 1] ।