ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଆମ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟର ନାମ ଉତ୍କଳ ବା କଳିଙ୍ଗ ଥିଲା[cite: 1]। ସେହି ସମୟରେ କଳିଙ୍ଗର ବୀର ସାଧବପୁଅମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବୋଇତ ନେଇ ସାତ ଦରିଆ ପାରି ହୋଇ ବାଣିଜ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଦୂର ବିଦେଶକୁ ଯାଉଥିଲେ[cite: 1]। ସେମାନେ ଜାଭା, ସୁମାତ୍ରା, ବୋର୍ଣ୍ଣିଓ, ବାଲି, ସିଂହଳ, ଚୀନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଦେଶ ଆଦି ଦେଶକୁ ଜଳପଥରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ[cite: 1]। ପ୍ରାଚୀନ କଳିଙ୍ଗ ବୟନ ଶିଳ୍ପରେ ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା[cite: 1]। ସାଧବମାନେ ଆମ ରାଜ୍ୟର ପାଟବସ୍ତ୍ର, ସୂକ୍ଷ୍ମ କାରୁକାର୍ଯ୍ୟର ସାମଗ୍ରୀ, ତାରକସି କାମ, ଝୁଣା ଓ ମହୁ ପ୍ରଭୃତି ବିଦେଶରେ ବିକ୍ରି କରୁଥିଲେ[cite: 1]। ସେଠାରୁ ଅଜସ୍ର ଧନରତ୍ନ ବୋହି ଆଣିବା ଫଳରେ ଉତ୍କଳର ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ବେଶ୍ ସ୍ୱଚ୍ଛଳ ହୋଇଥିଲା[cite: 1]। ଏହା ସହିତ ବିଦେଶ ଭୂମିରେ ଆମ କଳା, ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି ଓ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରସାର ହେଉଥିଲା[cite: 1]।
ସାଧବମାନେ ଦୀପାବଳି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ମା’ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପୂଜା କରି ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସାୟ ସାମଗ୍ରୀ ବୋଇତରେ ସାଇତି ରଖୁଥିଲେ[cite: 1]। କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ବୋଇତ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପାଗ ଅନୁକୂଳ ରହୁଥିଲା ଏବଂ ଉତ୍ତରା ପବନ ବହୁଥିବାରୁ ପାଲଟଣା ବୋଇତଗୁଡ଼ିକ ସହଜରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଯାତ୍ରା କରିପାରୁଥିଲା[cite: 1]। ସାଧବ ଘରର କୁଳବଧୂମାନେ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ର କୂଳର ବନ୍ଦରଗୁଡ଼ିକରେ ଧୂପ, ଦୀପ, ଶଙ୍ଖ ଓ ହୁଳହୁଳି ଦେଇ ବୋଇତଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦାପନା କରି ମଙ୍ଗଳ ମନାସି ମେଲାଣି ଦେଉଥିଲେ[cite: 1]। ଏହାକୁ 'ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ' ବା 'ବାଲିଯାତ୍ରା' କୁହାଯାଏ[cite: 1]।
ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ‘ବାଲିଯାତ୍ରା’ କହିବାର ଦୁଇଟି ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ରହିଛି[cite: 1]। ପ୍ରଥମତଃ, ସାଧବମାନେ ବାଣିଜ୍ୟ ପାଇଁ ବାଲିଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଉଥିଲେ[cite: 1] ଏବଂ ଦ୍ଵିତୀୟତଃ, କଟକର ମହାନଦୀ କୂଳର ବାଲୁକାପୂର୍ଣ୍ଣ ତଟ ବା ବାଲିଶଯ୍ୟା ଉପରେ ସାଧବବୋହୂମାନେ ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ କରୁଥିଲେ[cite: 1]।
ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ସେହି ଗୌରବମୟ ଇତିହାସକୁ ମନେ ରଖିବା ପାଇଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ଉତ୍ସବ ବହୁ ଆଡ଼ମ୍ବରରେ ପାଳନ କରାଯାଏ[cite: 1]। ଲୋକମାନେ କଦଳୀ ଗଛର ବାହୁଙ୍ଗା, ସୋଲ ଓ ରଙ୍ଗୀନ କାଗଜରେ ଡଙ୍ଗା ତିଆରି କରି ସେଥିରେ ଦୀପ ଜଳାଇ ପାନ, ଗୁଆ ଓ ଯଅ ରଖି “ଆ–କା–ମା–ବୈ ପାନଗୁଆ ଥୋଇ, ପାନଗୁଆ ତୋର ମାସକ ଧରମ ମୋର” ଗାଇ ପାଣିରେ ଭସାଇ ଦିଅନ୍ତି[cite: 1]। ଏହି ପର୍ବ ଆମକୁ ଆମର ପ୍ରାଚୀନ ନୌବାଣିଜ୍ୟ ପରମ୍ପରାକୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ ଏବଂ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏକ ସମୃଦ୍ଧଶାଳୀ ରାଜ୍ୟରେ ପରିଣତ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ[cite: 1]।