ପିଲାମାନେ ସବୁବେଳେ ଖେଳିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି[cite: 1] । ପୁରାଣ କାଳରୁ ଭାରତରେ ଖେଳକୁଦର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି[cite: 1] । ମହାଭାରତ ଯୁଗରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କୌରବ ଭାଇମାନେ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣଙ୍କଠାରୁ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖିବା ସମୟରେ ‘ଝିମାଣି’ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଆଜି ଆମେ କବାଡ଼ି ଖେଳ ବୋଲି କହୁ[cite: 1] । ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗୁରୁକୁଳରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ଶାରୀରିକ ବିକାଶ ପାଇଁ ଖେଳକୁଦର ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଉଥିଲା[cite: 1] । ଖେଳକୁଦ ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁର ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ବିକାଶ ହେବା ସହିତ ଶୃଙ୍ଖଳା, ଏକତା, ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଭାଇଚାରା ଭାବ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ[cite: 1] । ଆମ ରାଜ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ ରଜ ପର୍ବ ସମୟରେ ଝିଅମାନେ ପୁଚି ଓ ଦୋଳି ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ ପୁଅମାନେ ବାଗୁଡ଼ି, କବାଡ଼ି ଓ ଡୁଡୁ ଆଦି ଖେଳ ଖେଳିଥାନ୍ତି[cite: 1] । ଆମ ଦେଶର ଜାତୀୟ ଖେଳ ହକି ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ କବାଡ଼ି ଖେଳର ଲୋକପ୍ରିୟତା ବେଶ୍ ଅଧିକ[cite: 1] ।
ଭାରତରେ ସଞ୍ଜୀବନୀ, ଜେମିନି, ଅମର ଏବଂ ପଞ୍ଜାବୀ ଭଳି ଚାରି ପ୍ରକାରର କବାଡ଼ି ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ[cite: 1] । ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପଡ଼ିଆର ଆକାର ୧୩ × ୧୦ ମିଟର ଏବଂ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ୧୨ × ୮ ମିଟର ହୋଇଥାଏ[cite: 1] । ଏହି ଖେଳରେ ପ୍ରତି ଦଳରେ ସାତଜଣ ଲେଖାଏଁ ଖେଳାଳି ରହିଥାନ୍ତି[cite: 1] । ପଡ଼ିଆ ମଝିରେ ଏକ ଗାର ଟଣାଯାଇଥାଏ[cite: 1] । ଜଣେ ଖେଳାଳି ଏକା ନିଃଶ୍ୱାସରେ ‘କବାଡ଼ି କବାଡ଼ି’ ଡାକି ବା ରାହା ଧରି ବିପକ୍ଷ ଦଳକୁ ଯାଇ ଅନ୍ୟ ଖେଳାଳିମାନଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ଫେରିଆସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ[cite: 1] । ସେ ଯେଉଁ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଦିଏ, ସେହି ଖେଳାଳି ପଡ଼ିଆ ବାହାରକୁ ଯାଏ[cite: 1] । କିନ୍ତୁ ଯଦି ଖେଳାଳିଟି ରାହା ଛାଡ଼ିଦିଏ କିମ୍ବା ଧରାପଡ଼େ, ତେବେ ସେ ନିଜେ ଆଉଟ୍ ହୋଇଯାଏ[cite: 1] । ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଦଳ ଅଧିକ ପଏଣ୍ଟ ପାଏ, ସେହି ଦଳ ବିଜୟୀ ହୁଏ[cite: 1] ।
ଆମ ଦେଶରେ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ‘କବାଡ଼ି ଫେଡେରେସନ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’ ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା[cite: 1] । ୨୦୦୪ ମସିହାରୁ କବାଡ଼ି ବିଶ୍ୱକପ୍ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ୨୦୧୦ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଆୟୋଜିତ ହେଉଛି[cite: 1] । ଏହାକୁ ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ମଧ୍ୟ ସାମିଲ କରାଯାଇଛି[cite: 1] । ୨୦୧୨ ମସିହାରେ ପାଟନାଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ପ୍ରଥମ ମହିଳା କବାଡ଼ି ବିଶ୍ୱକପ୍ରେ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଦଳ ଇରାନ୍କୁ ହରାଇ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ[cite: 1] । ବର୍ତ୍ତମାନ କବାଡ଼ି ଖେଳ କେବଳ ଭାରତରେ ସୀମିତ ନ ରହି ଇଂଲଣ୍ଡ, ଇରାନ୍, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ଆମେରିକା, ଜାପାନ ଓ କାନାଡ଼ା ପରି ବିଶ୍ୱର ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ବେଶ୍ ଆଦୃତ ହୋଇପାରିଛି[cite: 1] ।