କୋରାପୁଟର ଜୟପୁର ରାଜ୍ୟରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଥିଲେ । ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ସେ ନିଜର ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ରାଜଗାଦିରେ ବସାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ତଥା ସଚ୍ଚୋଟ ପରାମର୍ଶଦାତା ଖୋଜୁଥିଲେ । ଦିନେ ରାଜା ଦରବାରରେ ସମସ୍ତ ପାରିଷଦମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା କି ନୁହଁନ୍ତି । ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ପାରିଷଦମାନେ ତୋଷାମଦ କରି କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସଚ୍ଚୋଟ ରାଜା ଆଉ କେହି ନାହାଁନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ରାଜା ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ହୀରା ମୋହର ଉପହାର ଦେଲେ ।
ସମସ୍ତେ ଉପହାର ନେଇ ଖୁସିରେ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଜଣେ ଯୁବକ ସେଠାରେ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଥିଲା । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମତ ପଚାରିବାରୁ ସେ ନିର୍ଭୟରେ ସତ କଥା କହିଲା । ସେ କହିଲା ଯେ ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସଚ୍ଚୋଟ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂସାରରେ ଅଛନ୍ତି । ଯୁବକର ଏହି ନିରପେକ୍ଷ ତଥା ସତ୍ୟବାଦୀ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ରାଜା ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ହୀରା ଦେଲେ ।
ପରଦିନ ପାରିଷଦମାନେ ହୀରା ଦୋକାନୀଠାରୁ ଯାଞ୍ଚ କରି ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଳିଥିବା ହୀରାଗୁଡ଼ିକ ନକଲି ଥିଲା । ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା ଅଭିଯୋଗ କଲେ । ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଲେ ଯେ ସେମାନେ କେବଳ ରାଜାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ମିଛ ତୋଷାମଦ କରିଥିବାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନକଲି ହୀରା ମିଳିଥିଲା । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ନିର୍ଭୀକ ଭାବରେ ସତ କହିଥିବା ଯୁବକକୁ ପ୍ରକୃତ ଅସଲି ହୀରା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ରାଜା ସେହି ସତ୍ୟବାଦୀ ଯୁବକଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅର ମୁଖ୍ୟ ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ । ପାରିଷଦମାନେ ନିଜର ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରି ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ସତ୍ୟ, ଅହିଂସା ଓ ସଚ୍ଚୋଟପଣିଆ ହିଁ ମଣିଷର ପରମ ଧର୍ମ ଏବଂ ସତ୍କର୍ମର ଫଳ ସର୍ବଦା ମିଠା ହୋଇଥାଏ । ଏହି ଗଳ୍ପରୁ ଆମେ ଶିକ୍ଷା ପାଉ ଯେ କାହାକୁ ମିଛ ପ୍ରଶଂସା ନ କରି ସର୍ବଦା ସତ କହିବା ଓ ସଚ୍ଚୋଟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ ।