ମହାକାଶରୁ ଦେଖିଲେ ଆମ ପୃଥିବୀ ଏକ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଗୋଲାକାର ପିଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ । ସେଠାରୁ କୌଣସି ଦେଶ ବା ରାଜ୍ୟର ସୀମାରେଖା ଜଣାପଡ଼େ ନାହିଁ । ପ୍ରକୃତିର କୌଣସି ସୀମା ନ ଥାଏ । ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ବାଦଲ ପରି ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱସାରା ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି । ଯେପରିକି, ଗୋଲାପୀ ଷ୍ଟାର୍ଲିଙ୍ଗ୍ ପକ୍ଷୀମାନେ ହଜାର ହଜାର କିଲୋମିଟର ଦୂର ରୁଷିଆ ଓ ମଙ୍ଗୋଲିଆରୁ ଭାରତକୁ ଉଡ଼ିଆସନ୍ତି ଏବଂ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା କୀଟପତଙ୍ଗ ଖାଇ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ପରସ୍ପର ସହିତ ବାଣିଜ୍ୟ, ଭ୍ରମଣ ଓ ସଂସ୍କୃତି ମାଧ୍ୟମରେ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି । ଭାରତ ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ଶରୀର ଓ ମନକୁ ସୁସ୍ଥ ରଖିବା ପାଇଁ ‘ଯୋଗ’ର ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇଛି । ସେହିପରି ଗଣିତର ଶୂନ, ଚେସ୍ ଖେଳ, ଚିନି ତିଆରି କୌଶଳ, ଚାଉଳ, ଆମ୍ବ, କଦଳୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମସଲା ଭାରତରୁ ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଛି । ଆମ ଦେଶର ଗିର୍, କାଙ୍କ୍ରେଜ ଓ ଓଙ୍ଗୋଲେ ଜାତୀୟ ଗାଈ ବ୍ରାଜିଲ ଦେଶରେ କ୍ଷୀର ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାରୁ ଲଙ୍କା, ମେକ୍ସିକୋରୁ ଗେଣ୍ଡୁ ଫୁଲ ଏବଂ ଚୀନରୁ କାଗଜ ଭାରତକୁ ଆସି ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନ ଓ ପର୍ବପର୍ବାଣୀର ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ପାଲଟିଛି । ଏହିସବୁ ଆଦାନପ୍ରଦାନ ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଜାଲକରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଛୁ ।
ଆମ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ମୂଳମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି ‘ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍’, ଯାହାର ଅର୍ଥ ସାରା ବିଶ୍ୱ ହେଉଛି ଏକ ପରିବାର । ମଣିଷ, ପଶୁପକ୍ଷୀ, ଗଛଲତା, ନଦୀ, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ ସମସ୍ତେ ଏହି ପରିବାରର ଅଂଶବିଶେଷ । ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରନ୍ତି । ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଗ୍ରହ ଯେଉଁଠାରେ ଜୀବନ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି । ତେଣୁ ପରିବେଶ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଯତ୍ନ ନେବା ଅର୍ଥ ନିଜର ହିଁ ଯତ୍ନ ନେବା । ପ୍ରକୃତି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲେ ହିଁ ଆମେ ଓ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ନିରାପଦ ରହିପାରିବ ।