“ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍”ର ଭାବନା ହେଉଛି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଏକ ପରିବାର, ଯାହା ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ମୂଳ ବିଶ୍ଵାସ ।
ଟ୍ରାଫିକ୍ ନିୟମ କେବଳ ବଡ଼ ଗାଡ଼ିଚାଳକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ପଦଚାରୀ ବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।
ଧୂଆଁଳିଆ ସ୍ଥାନରେ ପରିଷ୍କାର ବାୟୁ ପାଇବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଘୋଡ଼ାଇ ଭୂମିରେ ଗୁରୁଣ୍ଡି ଗୁରୁଣ୍ଡି ଯିବା ଉଚିତ ।
ପାଣିକଳରୁ ଟୋପା ଟୋପା ହୋଇ ପାଣି ପଡ଼ିଲେ ବହୁତ କମ୍ ପାଣି ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେଣୁ ତାହାକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଅନାବଶ୍ୟକ ।
ଏକ କଳା ରଙ୍ଗର ପୃଷ୍ଠ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତାପକୁ ଶୋଷଣ କରେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗରମ ହୋଇଯାଏ ।
ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡ ଘଟିବା ସମୟରେ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ବନ୍ଦ କୋଠରୀ ବା ଶୌଚାଳୟ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିବା ଉଚିତ ।
ଲଦାଖରେ ବରଫକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ତିଆରି କରାଯାଉଥିବା ଉଚ୍ଚ ବରଫ ସ୍ତୂପ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ବଗିଚାକୁ ଜଳ ଯୋଗାଏ ।
ପୁରୁଣା ଖବରକାଗଜ ଭଳି ପୁନଃଚକ୍ରଣ ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ସାଧାରଣ ଡଷ୍ଟବିନ୍ରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବା ଉଚିତ ।
“ଜଳ ଶକ୍ତି ଅଭିଯାନ” ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗଛ ଲଗାଇବା, ବର୍ଷାଜଳ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଏବଂ ଜଳର ସଦୁପଯୋଗ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ ।
କ୍ଷୀରରୁ ଦହି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ବା ମେସିନ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ନିହାତି ଜରୁରୀ ।
ଘରର ଚଟାଣକୁ ମାଟି ଓ ଗୋବରରେ ଲିପିବା ଦ୍ଵାରା ଘର ଥଣ୍ଡା ରହେ ଏବଂ କୀଟପତଙ୍ଗ ଦୂରେଇ ରହନ୍ତି ।
ଶୁଖିଲା ଆବର୍ଜନା ପକାଇବା ପାଇଁ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର ଡଷ୍ଟବିନ୍ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ଧଳା ରଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଛାତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତାପକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରି କୋଠରୀକୁ ଥଣ୍ଡା ରଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ମେଘାଳୟର ମାଓ୍ବାଲାନ୍ତିଙ୍ଗ ଗାଁକୁ ଏସିଆର ସବୁଠାରୁ ଅପରିଷ୍କାର ଗାଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ସବୁଜ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁ ପରିଚାଳନା କରାଯାଏ, ଜଳ ସଞ୍ଚୟ କରାଯାଏ ଏବଂ ଅଧିକ ଗଛ ଲଗାଯାଇ ଯତ୍ନ ନିଆଯାଏ ।