‘ଜାତୀୟପତାକା’ କବିତାଟି ବିଶିଷ୍ଟ କବି ବିନୋଦ ବିହାରୀ ରାଉତରାୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହୋଇଛି।
ନୀଳ ଆକାଶରେ ଫରଫର ହୋଇ ଉଡ଼ୁଥିବା ତିନିରଙ୍ଗୀ ପତାକା ଆମ ଦେଶର ଟେକ ବା ସମ୍ମାନ ରଖିଛି।
ଜାତୀୟ ପତାକା ଆମକୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନ ମଣିଷ ବୋଲି ଗୌରବମୟ ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।
ଆମେ କାହାରି ସହିତ କଳି ନ କରି ସବୁ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଆପଣାର ଭାଇ ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଏହି କବିତାରେ ସାରା ପୃଥିବୀ ତଥା ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ନିଜର ଘର ବୋଲି ବିଚାର କରାଯାଇଛି।
ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ଅନେକ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ତୋପ ଓ ବନ୍ଧୁକ ଗୁଳିର ନିର୍ଭୟରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ।
ଦେଶମାତୃକାର ସୁରକ୍ଷା ଓ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅନେକ ସାଧୁ ଓ ମହାତ୍ମା ହସିହସି ନିଜ ଜୀବନ ଦାନ କରିଛନ୍ତି।
ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନେ ଦେଶ ପାଇଁ କାରାଗାରରେ ବେତ ମାଡ଼ ଓ ଅକଥନୀୟ କଷ୍ଟ ସହିଥିଲେ।
ଦେଶ ପ୍ରତି ବିପଦ ଆସିଲେ ନିଜ ରକ୍ତ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଜାତୀୟ ପତାକାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ।
ଜାତୀୟ ପତାକାକୁ ଆମ ଦେଶ ଭାରତବର୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଉଡ଼ମଣି ବୋଲି କବିତାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ସମସ୍ତ ଦେଶବାସୀ ଜାତୀୟ ପତାକା ତଳେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ସମ୍ମାନର ସହିତ ମଥା ନୁଆଁଇବା ଉଚିତ।
ପତାକା ଶବ୍ଦର ବିଭିନ୍ନ ସମାର୍ଥବୋଧକ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ଧ୍ୱଜା, ନେତ ଏବଂ କେତନ।
ପାଠରେ ବ୍ୟବହୃତ ‘ଟେକ’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ‘ପାରାବାର’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସାଗର।
‘କାରାଗାର’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବନ୍ଦୀଶାଳା ଏବଂ ‘ଲହୁ’ ଶବ୍ଦର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ରକ୍ତ ବା ରୁଧିର ଅଟେ।
ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସ ଭଳି ଜାତୀୟ ଦିବସରେ ଗର୍ବର ସହିତ ଜାତୀୟ ପତାକା ଉଡ଼ାଯାଏ।