ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରାଚୀନ ତାମିଲ କବିତାରେ ଭାରତର ଉତ୍ତର ସୀମା ଭାବରେ କୁମାରୀ ଅନ୍ତରୀପକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରୀକ୍ମାନେ ‘ହିନ୍ଦୁ’ ଶବ୍ଦରୁ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅକ୍ଷର ‘ହ’ ବାଦ୍ ଦେଇ ଭାରତକୁ ‘ଇଣ୍ଡୋଇ’ ବା ‘ଇଣ୍ଡିକେ’ ବୋଲି କହିଥିଲେ ।
ବିଦେଶୀ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନେ ଆମ ଦେଶକୁ ପ୍ରଥମେ ‘ଭାରତ’ ନାମ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଚାଇନିଜ୍ ଶବ୍ଦ ‘ତିଆନଜୁ’ର ଅନ୍ୟ ଏକ ଅର୍ଥ ‘ଦିବ୍ୟ ଗୃହ’ ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ ।
ଚୀନ ପରିବ୍ରାଜକ ହୁଆନଜାଙ୍ଗ ଭାରତରେ ମାତ୍ର ଦୁଇ ବର୍ଷ ରହି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ ।
ସମ୍ରାଟ ଅଶୋକଙ୍କ ଏକ ଶିଳାଲିପିରେ ଉପମହାଦେଶକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପାଇଁ ‘ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ’ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା ।
ଭାରତର ମୂଳ ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରଥମେ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ ଲେଖାଯାଇଥିଲା ।
ବିଷ୍ଣୁ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତର ଓ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଶ ହେଉଛି ଭାରତ ।
ପ୍ରାଚୀନ ପାରସୀ ଭାଷାରେ ବ୍ୟବହୃତ ‘ହିନ୍ଦୁ’ ଶବ୍ଦଟି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମକୁ ବୁଝାଉଥିଲା ।
ମହାଭାରତରେ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶକୁ ‘ଭାରତବର୍ଷ’ ଏବଂ ‘ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ’ ଭାବରେ ନାମିତ କରାଯାଇଛି ।
‘ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନ’ ଶବ୍ଦଟି ପ୍ରାୟ ୨୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏକ ଗ୍ରୀକ୍ ଶିଳାଲେଖରେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା ।
‘ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ’ ଶବ୍ଦର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ‘ଜାମୁ-କୋଳି ଗଛର ଦ୍ୱୀପ’ ।
ଋଗ୍ବେଦରେ ଭାରତର ସମଗ୍ର ଭୌଗୋଳିକ ସୀମା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ଋଗ୍ବେଦ ହେଉଛି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥ ।