ତମ୍ବା ସହିତ ଟିଣ ଧାତୁ ମିଶାଇ କଠିନ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ବା କଂସା ତିଆରି କରାଯାଉଥିଲା।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ପ୍ରାୟ ୧୦୦୦ ବେଳକୁ ହରପ୍ପା ସଭ୍ୟତାର ପତନ ଘଟି ସହରଗୁଡ଼ିକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାଚୀନ ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥ ଋକ୍ ବେଦରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପର୍ବତରୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ଧୋଲାଭିରା ସହରଟି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ହରପ୍ପା ସହର ଭଳି କେବଳ ଦୁଇଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଥିଲା।
ମୋହେଞ୍ଜୋଦାରୋରୁ କାଂସ୍ୟ ନିର୍ମିତ ଏକ ନୃତ୍ୟରତ ବାଳିକାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ମିଳିଛି।
ହରପ୍ପା ସହରଗୁଡ଼ିକରୁ ବିପୁଳ ପରିମାଣର ଯୁଦ୍ଧାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସେନାବାହିନୀ ରହିଥିବାର ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ ମିଳିଛି।
କାର୍ନେଲିଆନ୍ ହେଉଛି ଏକ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ସ୍ୱଚ୍ଛ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର, ଯାହାର ମାଳି ହରପ୍ପାରୁ ବିଦେଶକୁ ରପ୍ତାନି ହେଉଥିଲା।
ହରପ୍ପା ସଭ୍ୟତାର ମୋହରଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣତଃ ଲୁହାରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା।
ଗୁଜରାଟର ଲୋଥାଲଠାରେ ସାମୁଦ୍ରିକ ବାଣିଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ପୋତାଶ୍ରୟ ରହିଥିଲା।
କାଲିବଙ୍ଗନ ସହରରୁ ଏକ ଛୋଟ ମାଟି ତିଆରି ହଳର ମଡେଲ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାଚୀନ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଆଜି ଭାରତରେ ‘ଘଗର’ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନରେ ‘ହାକ୍ରା’ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ହରପ୍ପାବାସୀମାନେ ୟୁରେସିଆରେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଧାନ ଚାଷ କରିଥିଲେ।
ଧୋଲାଭିରାଠାରେ ପଥରରେ ନିର୍ମିତ ଅତି କମରେ ଛଅଟି ବଡ଼ ଜଳଭଣ୍ଡାର ରହିଥିଲା।
ମହେଞ୍ଜୋଦାରୋର ବୃହତ୍ ସ୍ନାନାଗାରକୁ ଜଳ ନିରୋଧକ କରିବା ପାଇଁ ସିମେଣ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା।
ହରପ୍ପା ସଭ୍ୟତାର ବିକାଶକୁ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ସହରୀକରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।