‘ତିନୋଟି ବର’ ଶୀର୍ଷକ କାହାଣୀଟି ସ୍ଵାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ‘କଥା ଉପଦେଶ’ ପୁସ୍ତକରୁ ସଂଗୃହୀତ ହୋଇଛି ।
ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ଶ୍ରୀରାମକୃଷ୍ଣ ମଠ, ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ସ୍ଵାମୀ ପ୍ରିୟରୂପାନନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି ।
ଜୀବନରେ ମିଳୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁଯୋଗର ସଦ୍ଉପଯୋଗ କରି ନ ପାରିଲେ ମଣିଷ ବିଫଳ ହୁଏ ବୋଲି ଏହି କାହାଣୀ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ।
ହାରୁ ଜଣେ ପରିଶ୍ରମୀ ବାଳକ ଥିଲା ଏବଂ ତା’ର ନାକଟି ଛୋଟ ତଥା ଚେପ୍ଟା ଥିଲା ।
ନିଜର ଅସୁନ୍ଦର ଚେପ୍ଟା ନାକ ପାଇଁ ଗାଁ ପିଲାମାନଙ୍କଠାରୁ ହାରୁ ସବୁବେଳେ ପରିହାସ ପାଉଥିଲା ।
ମା’ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ହାରୁ ଏକାକୀ ହୋଇପଡ଼ିବାରୁ ଗ୍ରାମପ୍ରଧାନ ତାକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ସ୍ତ୍ରୀ ତାକୁ ଥଟ୍ଟା ନ କରିବା ପାଇଁ ହାରୁ ନିଜ ପସନ୍ଦରେ ଜଣେ ଚେପ୍ଟା ନାକ ଥିବା ଝିଅକୁ ବିବାହ କଲା ।
ବିବାହ ପରେ ମଧ୍ୟ ଗାଁ ପିଲାମାନେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ‘ଚେପ୍ଟା ନାକାକୁ ଚେପ୍ଟୀ ନାକୀ’ କହି ଚିଡ଼ାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ପିଲାମାନଙ୍କ ଉପହାସରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ହାରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା ।
ହାରୁର ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତା ତାକୁ ତିନୋଟି ବର ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ତିନୋଟି ପଶାକାଠି ପ୍ରଦାନ କଲେ ।
ହାରୁର ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଥମେ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ମାଗିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ ହାରୁ କେବଳ ସୁନ୍ଦର ନାକ ପାଇବାକୁ ଜିଦ୍ ଧରିଲା ।
ହାରୁ ପ୍ରଥମ ପଶାକାଠି ପକାଇ ନାକ ମାଗିବାରୁ ସେମାନଙ୍କର ସମଗ୍ର ଶରୀର ଅସଂଖ୍ୟ ନାକରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଗଲା ।
ଦ୍ଵିତୀୟ ବରରେ ସବୁ ନାକ ହଟାଇବାକୁ ଯାଇ ସେମାନେ ନିଜର ଅସଲ ନାକକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇ ବସିଲେ ।
ଲୋକଙ୍କ ଉପହାସରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ତୃତୀୟ ବରରେ ସେମାନେ ନିଜର ପୂର୍ବ ଚେପ୍ଟା ନାକକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ ।
ତରବରିଆ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଓ ଅବିବେକିତା ଯୋଗୁଁ ହାରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁଯୋଗକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲା ।