'ଚେତକର ବୀରତା' କବିତାଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହିନ୍ଦୀ କବି ଶ୍ୟାମନାରାୟଣ ପାଣ୍ଡେଙ୍କ ରଚିତ 'ଚେତକ କୀ ବୀରତା' କବିତାର ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ ଅଟେ ।
ଏହି କବିତାଟି କବିଙ୍କର ବିଖ୍ୟାତ ବୀରରସଭରା କାବ୍ୟ 'ହଳଦୀଘାଟି'ର ଏକ ଅଂଶବିଶେଷ, ଯାହା ୧୯୩୯ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
'ହଳଦୀଘାଟି' କବିତାଟି ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ସମୟରେ ଦେଶର ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଅଫୁରନ୍ତ ଉତ୍ସାହ ଓ ପ୍ରେରଣା ଭରିଦେଇଥିଲା ।
ଚେତକ ଥିଲା ମେବାରର ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ମହାରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ, ସାହସୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁଦ୍ଧ-ଅଶ୍ୱ ।
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁର ଖଣ୍ଡା ଝଣଝଣ ହୋଇ ଗର୍ଜିଉଠିଲେ ଚେତକ କାନ ହଲାଇ ଖର ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ନିର୍ଭୟରେ ଚାହୁଁଥିଲା ।
ନିଜ ଆରୋହୀ ମହାରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କ ଆଖିର ଇସାରା ବୁଝି ଚେତକ ତୀର ପରି ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ରଣଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା ।
ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବର୍ଚ୍ଛା, ଢାଲ ଏବଂ ଧାରୁଆ ଖଣ୍ଡା ଦେଖି ଚେତକ ମନରେ କେବେହେଲେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉ ନଥିଲା ।
ଆଖି ପିଛୁଳାକେ ସ୍ଥାନ ବଦଳାଇ ପାରୁଥିବା ଚେତକର ଦ୍ରୁତ ଗତି ଆଗରେ ପବନର ବେଗ ମଧ୍ୟ ହାର ମାନୁଥିଲା ।
ଚେତକର ବୁଦ୍ଧି ଏତେ ପ୍ରଖର ଥିଲା ଯେ ରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କ ଲଗାମ ସାମାନ୍ୟ ହଲିବା ମାତ୍ରେ ସେ ଛୁଟିଯାଉଥିଲା ।
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚେତକକୁ ଦୌଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କୁ କେବେହେଲେ ଚାବୁକ୍ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ପଡ଼ୁ ନଥିଲା ।
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରର ଅଗମ୍ୟ, ସୁଗମ୍ୟ, ବନ୍ଧୁର ଏବଂ ସମତଳ ଯେକୌଣସି କଠିନ ପଥକୁ ଚେତକ ସହଜରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଉଥିଲା ।
ଚେତକର ଗତି କେତେବେଳେ ପ୍ରଖର ନଦୀସ୍ରୋତ ପରି ଚଞ୍ଚଳ ତ କେତେବେଳେ ଏକଦମ୍ ସ୍ଥିର ଓ ଶାନ୍ତ ରହୁଥିଲା ।
ବଜ୍ରଭରା ମେଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚେତକ ଆକାଶକୁ ଡେଇଁ ଶତ୍ରୁ ସୈନ୍ୟଙ୍କ ମସ୍ତକ ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡ କରୁଥିଲା ।
ଚେତକକୁ ଦେଖି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରୁ ବର୍ଚ୍ଛା ଓ ତୂଣୀର ଖସିପଡ଼ୁଥିଲା ଏବଂ ସେ ନିଜ ଟାପୁରେ ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କରୁଥିଲା ।
ହଳଦୀଘାଟ ରଣାଙ୍ଗନରେ ରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କ ଜୀବନରକ୍ଷକ ସାଜିଥିବା ଚେତକର ଅଦ୍ଭୁତ ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୀରତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକିତ କରୁଥିଲା ।