‘କରବାଳ’ ଏବଂ ‘ଅସୀ’ ଶବ୍ଦ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡା ବା ତରବାରିକୁ ବୁଝାଇଥାଏ ।
ଚେତକକୁ ଦେଖି ଶତ୍ରୁ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନରେ ସାହସ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲା ।
ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଅନ୍ତିମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ‘ହଳଦୀଘାଟି’ କବିତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଫୁରନ୍ତ ଉତ୍ସାହ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
‘ଅନଳ’ ଶବ୍ଦଟି ପବନ ଶବ୍ଦର ଏକ ସମାର୍ଥବୋଧକ ଶବ୍ଦ ଅଟେ ।
ରଣପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଘୋଡ଼ା ଚେତକ ମହାରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ସାଜିଥିଲା ।
'ଚେତକର ବୀରତା' କବିତାରେ ‘ଆରୋହୀ’ ଶବ୍ଦଟି ଶତ୍ରୁ ସେନାପତିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି ।
କବି ଶ୍ୟାମନାରାୟଣ ପାଣ୍ଡେ ବୀରରସ ଆଧାରିତ କବିତା ରଚନା ପାଇଁ ବେଶ୍ ଜଣାଶୁଣା ।
ଚେତକ କେବଳ ସମତଳ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୌଡ଼ିପାରୁଥିଲା, ବନ୍ଧୁର ବା ଅଗମ୍ୟ ପଥରେ ଚାଲିପାରୁ ନ ଥିଲା ।
ଚେତକ ନିଜର ଟାପୁ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଶତ୍ରୁ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିଲା ।
ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ବର୍ଚ୍ଛା, ଢାଲ ଓ ଶାଣିତ ଖଣ୍ଡା ଦେଖି ଚେତକ ମନରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା ।
ଚେତକର ଦ୍ରୁତ ଗତି ଆଗରେ ପବନ ବା ମରୁତର ଗତି ମଧ୍ୟ ହାର ମାନୁଥିଲା ।
ଚେତକକୁ ଦୌଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଚାବୁକ୍ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା ।
ଚେତକ ନିଜ ଆରୋହୀ ରାଣା ପ୍ରତାପଙ୍କ ଆଖିର ଇସାରା ବୁଝି କ୍ଷିପ୍ର ତୀର ପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା ।
କବି ଶ୍ୟାମନାରାୟଣ ପାଣ୍ଡେଙ୍କ ଲୋକପ୍ରିୟ କାବ୍ୟକୃତି ‘ହଳଦୀଘାଟି’ ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
'ଚେତକର ବୀରତା' କବିତାଟି ମୂଳ ହିନ୍ଦୀ କବିତା 'ଚେତକ କୀ ବୀରତା'ର ଏକ ଓଡ଼ିଆ ରୂପାନ୍ତର ଅଟେ ।