ମୟୂରମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ରହି ଆକାଶର ମେଘକୁ ଚାହିଁ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି ।
‘ପାଣି’ ଶବ୍ଦର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅର୍ଥ ଥାଏ ଏବଂ ତାହା ହେଉଛି ଜଳ ।
ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପଡ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
କବି ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କବି ଥିଲେ ।
ତପସ୍ୱୀମାନେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ବର୍ଷାଜଳ ପାଇ ସେହିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା ।
କବିତାରେ ‘ଶୂନ୍ୟପଥ’ ଶବ୍ଦଟି ଜଳପଥକୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି ।
କବି ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର କପିଳେଶ୍ୱରପୁର ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଭକ୍ତମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ଯେପରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ମୟୂର ସେହିପରି ମେଘକୁ ଦେଖି ନୃତ୍ୟ କରେ ।
ପୃଥିବୀରେ ଫୁଟିଥିବା ଛତୁଗୁଡ଼ିକୁ କବି ରାଜାଙ୍କ ଛତ୍ର ବା ଛତା ସହିତ ତୁଳନା କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କ୍ଷୁଦ୍ର ନଦୀଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିଲା ପଡ଼ିରହିଲା ।
ମେଘର ଘୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବେଙ୍ଗମାନେ ପାଣି ଭିତରେ ରହି ରଡ଼ି କରନ୍ତି ।
ଖଦ୍ୟୋତ କୀଟମାନେ ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଡ଼ିବୁଲନ୍ତି ।
ବର୍ଷା ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ପୃଥିବୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ତାପରେ ଆଠ ମାସ ଧରି ଉତ୍ତପ୍ତ ଥିଲା ।
କବିତାରେ ବସନ୍ତ ଋତୁକୁ ସକଳ ଋତୁଙ୍କର ସାର ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
'ବର୍ଷା' କବିତାଟି କବି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ରଚିତ 'ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ'ର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧରୁ ଆନୀତ ।