'ଉଠିଲୁ ଏଡ଼େ ବେଗି କାହିଁକି ରେ' କବିତାଟି କବି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବାତ୍ସଲ୍ୟ ରସର ପଦ୍ୟ । ଏଥିରେ ମାଆ ଯଶୋଦା ଓ ଶିଶୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ନିବିଡ଼ ସ୍ନେହ ଏବଂ ମମତାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନଛୁଆଁ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । କବି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡିଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ରଚିତ ପଦାବଳୀର ଭାଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ, ସୁଲଳିତ ତଥା ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଅଟେ ।
ଏହି କବିତାରେ ପ୍ରଭାତ ସମୟର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି । ମାଆ ଯଶୋଦା ଖୁବ୍ ସକାଳୁ ଉଠି ଘରେ ଦହି ମନ୍ଥନ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ । ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଶିଶୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବିଛଣାରୁ ଉଠିପଡ଼ି ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଆସି ଅଝଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମାଆ ଯଶୋଦା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ ସେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର କାହିଁକି ଉଠିପଡ଼ିଲେ ? ନିଜ ଦେହ କଥା ନ ଭାବି, ଭଲଭାବେ ନ ଶୋଇ ସେ କାହିଁକି ଏତେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛନ୍ତି ? ଯଶୋଦା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ପୁଣି ଶୁଆଇଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ଏବଂ ସକାଳ ହେଲେ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ବୁଝାନ୍ତି ।
ମାତ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜର ବାଳସୁଲଭ ଚପଳତା ଦେଖାଇ ମାଆଙ୍କୁ କାମ କରିବାରେ ବାଧା ଦିଅନ୍ତି । ସେ ଦହିମୁହାଁ ବାଡ଼ି ବା ଖୁଆଦଣ୍ଡକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଗୋଡ଼କୁ ମାଆଙ୍କ ଗୋଡ଼ରେ ଛନ୍ଦି ଦିଅନ୍ତି । ଯଶୋଦା ତାଙ୍କୁ ଖୁଆଦଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ସର ଖୁଆଇବାର ଲୋଭ ଦେଖାନ୍ତି ଏବଂ ବଳରାମଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ କହନ୍ତି । ଏହାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦହିହାଣ୍ଡି ଭିତରେ ହାତ ପୂରାଇ ଲହୁଣୀ କାଢ଼ନ୍ତି ଏବଂ ଖାଲି ହାତ ଚାଟି ନାଚିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଏପରି ଦୁଷ୍ଟାମି ଦେଖି ଯଶୋଦା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ବାଇ ବୋଲି କହନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଛାଇ ନ ଦେଖିବାକୁ ବାରଣ କରନ୍ତି, କାରଣ ଛାଇ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ କୋମଳ ଶରୀର ଶୁଖି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ ବୋଲି ମାଆ ଭୟ କରନ୍ତି ।
ଯଶୋଦା କହନ୍ତି ଯେ ଯଦି ସେ ଦିନରାତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କାଖେଇ ବସିରହିବେ, ତେବେ ଘରର ଅନ୍ୟ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି ହେବ ! ପରିଶେଷରେ ମାଆ ଯଶୋଦା ସ୍ନେହରେ ବିଭୋର ହୋଇ ନିଜ ଲୁଗା କାନିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁ ପୋଛି ଆଦରରେ ଚୁମ୍ବନ ଦିଅନ୍ତି । ମାଆ-ପୁଅଙ୍କ ଏହି ଅପୂର୍ବ ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତାର ଦୃଶ୍ୟକୁ କବି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତିପୂତ ଚିତ୍ତରେ ଧ୍ୟାନ କରିଛନ୍ତି ।