ଶ୍ୱେତସାର ଏବଂ ସ୍ନେହସାର ଜାତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଆମ ଶରୀରକୁ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।
ପୁଷ୍ଟିସାର ବା ପ୍ରୋଟିନ୍ ଆମ ଶରୀରର ଉପଯୁକ୍ତ ବୃଦ୍ଧି, ଗଠନ ଏବଂ ମାଂସପେଶୀକୁ ମଜବୁତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ଭିଟାମିନ୍ ଏବଂ ଖଣିଜ ଲବଣ ଶରୀରକୁ ରୋଗ ସଂକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା କରି ସୁସ୍ଥ ରଖୁଥିବାରୁ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନକାରୀ ପୋଷକ କୁହାଯାଏ।
ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥରେ ଆୟୋଡିନ୍ ଦ୍ରବଣ ପକାଇଲେ ତାହା ଗାଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗ ହେବା ଷ୍ଟାର୍ଚ ବା ମଣ୍ଡଦର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ସୂଚିତ କରେ।
କପର ସଲଫେଟ୍ ଏବଂ କଷ୍ଟିକ୍ ସୋଡ଼ା ଦ୍ରବଣ ମିଶାଇଲେ ଖାଦ୍ୟର ରଙ୍ଗ ବାଇଗଣୀ ହେବା ପ୍ରୋଟିନ୍ର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରେ।
କାଗଜ ଉପରେ ତୈଳଯୁକ୍ତ ଛାପ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥରେ ସ୍ନେହସାର ବା ଚର୍ବି ରହିଥିବା ଜଣାପଡ଼େ।
ଶରୀରର ଉପଯୁକ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପୋଷକ, ରଫେଜ୍ ଓ ଜଳ ସଠିକ୍ ପରିମାଣରେ ଥିବା ଆହାରକୁ ସୁଷମ ଖାଦ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ରଫେଜ୍ ବା ତନ୍ତୁଜାତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ହଜମ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସହାୟତା କରି ଶରୀରରୁ ସହଜରେ ମଳ ବାହାର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ଜଳ ଆମ ଶରୀରକୁ ପୋଷକ ଶୋଷିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ଏବଂ ଝାଳ ଓ ପରିସ୍ରା ମାଧ୍ୟମରେ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁ ନିଷ୍କାସନ କରେ।
ଭିଟାମିନ୍ A ର ଅଭାବରେ ଅନ୍ଧାରକଣା ରୋଗ ହୋଇ ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ପାଇଥାଏ।
ଭିଟାମିନ୍ C ର ଅଭାବରେ ସ୍କର୍ଭି ରୋଗ ହୋଇ ମାଢ଼ିରୁ ରକ୍ତସ୍ରାବ ହୁଏ ଏବଂ କ୍ଷତ ବିଳମ୍ବରେ ଶୁଖେ।
ଆୟୋଡିନ୍ ଅଭାବରେ ଗଳଗଣ୍ଡ ରୋଗ ହୋଇ ବେକର ସମ୍ମୁଖ ଭାଗ ଫୁଲିଯାଏ।
ବାଜରା, ମାଣ୍ଡିଆ ଭଳି ଶସ୍ୟରେ ଭିଟାମିନ୍, ଖଣିଜ ଲବଣ ଓ ତନ୍ତୁ ପ୍ରଚୁର ମାତ୍ରାରେ ଥିବାରୁ ଏହାକୁ ପୋଷକ ଶସ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଜଙ୍କଫୁଡ୍ରେ ଅଧିକ କ୍ୟାଲୋରୀ ଓ ଚର୍ବି ଥାଇ ଜରୁରୀ ପୋଷକ କମ୍ ଥିବାରୁ ଏହା ଶରୀରକୁ ମୋଟା କରିଦିଏ।
ଉତ୍ପାଦନକାରୀଙ୍କଠାରୁ ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯାତ୍ରା କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ହ୍ରାସ ପାଏ।