ଖାଦ୍ୟ ଯାତ୍ରାର ସମୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ ହ୍ରାସ ପାଏ।
ଚିନାବାଦାମରେ ଉଭୟ ସ୍ନେହସାର ଏବଂ ପୁଷ୍ଟିସାର ପୋଷକ ଉପାଦାନ ରହିଛି।
ଜଙ୍କଫୁଡ଼୍ ଶରୀର ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହିତକର କାରଣ ଏଥିରେ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ପ୍ରୋଟିନ୍, ଭିଟାମିନ୍ ଓ ରଫେଜ୍ ଥାଏ।
ଡାକ୍ତର କଲୁଥୁର ଗୋପାଲନ୍ ଭାରତରେ ପୋଷଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗବେଷଣା କରି ୫୦୦ରୁ ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟର ପୋଷକ ମାନ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିଥିଲେ।
କାଗଜ ଉପରେ ଏକ ତୈଳଯୁକ୍ତ ଛାପ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ଖାଦ୍ୟରେ ପୁଷ୍ଟିସାର ଥିବାର ପ୍ରମାଣ ଦିଏ।
ଡାକ୍ତର ଜେମସ୍ ଲିଣ୍ଡ 1746 ମସିହାରେ ପ୍ରମାଣ କରିଥିଲେ ଯେ କଞ୍ଚା ମାଂସ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ନାବିକମାନଙ୍କର ସ୍କର୍ଭି ରୋଗ ଭଲ ହୋଇଥିଲା।
ବାଜରା, ଯଅ ଓ ମାଣ୍ଡିଆ ଭଳି ଶସ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଭିଟାମିନ୍, ମିନେରାଲ୍ସ ଏବଂ ଫାଇବର ଥିବାରୁ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ପୋଷକ ଶସ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଖାଦ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସମୟ ରାନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା ସେଥିରେ ଥିବା ଭିଟାମିନ୍ C ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆୟୋଡ଼ିନ୍ର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଗଳଗଣ୍ଡ ରୋଗ ହୁଏ ଏବଂ ବେକର ସମ୍ମୁଖ ଭାଗ ଫୁଲିଯାଏ।
ରଫେଜ୍ ବା ତନ୍ତୁଜାତୀୟ ଖାଦ୍ୟରୁ ଆମ ଶରୀରକୁ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ପୋଷକ ତତ୍ତ୍ଵ ମିଳିଥାଏ।
ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଲେ ଆମ ଶରୀରରେ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ଭିଟାମିନ୍ D ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ।
ଭିଟାମିନ୍ C ଅଭାବରେ ରିକେଟ୍ ରୋଗ ହୋଇଥାଏ।
ପୁଷ୍ଟିସାର ଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଆମ ଶରୀରର ବୃଦ୍ଧି ଓ ଗଠନରେ ସହାୟକ ହେଉଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଶରୀର ଗଠନକାରୀ ଖାଦ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥରେ ଆୟୋଡିନ୍ ଦ୍ରବଣ ପକାଇଲେ ତାହା ବାଇଗଣୀ ରଙ୍ଗ ହେଲେ ଷ୍ଟାର୍ଚର ଉପସ୍ଥିତି ଜଣାପଡ଼େ।
ଗ୍ଲୁକୋଜ୍ ଏକ ପ୍ରକାର ଶ୍ଵେତସାର ଯାହା ଆମ ଶରୀରକୁ ତୁରନ୍ତ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଥାଏ।