କାଚ ଗ୍ଲାସ୍ ଭିତରେ ଥିବା ପାଣିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଷ୍ଟିଲ୍ ପେପର କ୍ଲିପ୍କୁ ବାହାରୁ ଚୁମ୍ବକ ଲଗାଇ ଉଠାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ।
ଦୁଇଟି ଦଣ୍ଡ ଚୁମ୍ବକକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅସମ ମେରୁଗୁଡ଼ିକୁ ପାଖାପାଖି ରଖି ମଝିରେ କାଠ ଖଣ୍ଡ ରଖାଯାଏ।
ଚୁମ୍ବକୀୟ କମ୍ପାସ୍ର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ସୂଚାଉଥିବା ପ୍ରାନ୍ତଟିକୁ ସାଧାରଣତଃ ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥାଏ।
ଗୋଟିଏ ଲୁହା ଛୁଞ୍ଚି ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଚୁମ୍ବକର ଗୋଟିଏ ମେରୁକୁ ବାରମ୍ବାର ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଘଷିଲେ ଛୁଞ୍ଚିଟି ଚୁମ୍ବକରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଚୁମ୍ବକକୁ ଗରମ କଲେ କିମ୍ବା ହାତୁଡ଼ିରେ ଆଘାତ ଦେଲେ ତାହାର ଚୁମ୍ବକୀୟ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଚୁମ୍ବକୀୟ କମ୍ପାସ୍ର ସୂଚୀଟି ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚୁମ୍ବକ ଅଟେ ଯାହା ପିନ୍ ଉପରେ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଘୂରିପାରେ।
କାଠ, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ଏବଂ କାଚ ଭଳି ଅ-ଚୁମ୍ବକୀୟ ପଦାର୍ଥ ମଧ୍ୟଦେଇ ଚୁମ୍ବକୀୟ ପ୍ରଭାବ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରେ ନାହିଁ।
କୌଣସି ବସ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଚୁମ୍ବକ କି ନୁହେଁ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ନିର୍ଭୁଲ ପରୀକ୍ଷା।
ପୁରାତନ କାଳରେ ଭାରତୀୟମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ଦିଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ପାଇଁ ମତ୍ସ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ଏକ ଦଣ୍ଡ ଚୁମ୍ବକର ମଝି ଭାଗରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଲୁହାଗୁଣ୍ଡ ଲାଗିରହେ ଏବଂ ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଆଦୌ ଲାଗେ ନାହିଁ।
ଦୁଇଟି ଚୁମ୍ବକର ସମମେରୁ ପରସ୍ପରକୁ ବିକର୍ଷଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଅସମ ମେରୁ ପରସ୍ପରକୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।
ଏକ ଚୁମ୍ବକକୁ ମଝିରୁ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କଲେ ଗୋଟିଏ ଖଣ୍ଡ କେବଳ ଉତ୍ତର ମେରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଖଣ୍ଡଟି କେବଳ ଦକ୍ଷିଣ ମେରୁ ହୋଇଯାଏ।
ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଝୁଲୁଥିବା ଏକ ଦଣ୍ଡ ଚୁମ୍ବକ ସର୍ବଦା ଉତ୍ତର-ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହେ।
ଚୁମ୍ବକ କେବଳ ଲୁହାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ, ନିକେଲ କିମ୍ବା କୋବାଲ୍ଟକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାକୃତିକ ଉପାୟରେ ମିଳୁଥିବା ଚୁମ୍ବକ ପୁରାତନ କାଳରେ ଲୋଡେଷ୍ଟୋନ୍ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲା।