ପୁରାତନ କାଳରେ ଲୋକମାନେ ଦୈର୍ଘ୍ୟ ମାପିବା ପାଇଁ ହାତର ଚାଖଣ୍ଡ, ପାଦ, ପାହୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ମାତ୍ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଶରୀର ଅଙ୍ଗର ମାପ ଅଲଗା ହୋଇଥିବାରୁ ଏହି ମାପ ସର୍ବଦା ସଠିକ୍ ହେଉନଥିଲା। ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମାନକ ଏକକର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ‘ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ୍ ସିଷ୍ଟମ୍ ଅଫ୍ ୟୁନିଟ୍’ ବା ‘ଏସ୍.ଆଇ. ଏକକ’ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଛି। ଦୈର୍ଘ୍ୟର ଏସ୍.ଆଇ. ଏକକ ହେଉଛି ମିଟର। ବଡ଼ ଦୂରତା ମାପିବା ପାଇଁ କିଲୋମିଟର (୧ କିମି = ୧୦୦୦ ମିଟର) ଏବଂ ଛୋଟ ଦୈର୍ଘ୍ୟ ମାପିବା ପାଇଁ ସେଣ୍ଟିମିଟର (୧ ମିଟର = ୧୦୦ ସେମି) ଓ ମିଲିମିଟର (୧ ସେମି = ୧୦ ମିମି) ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ।
ଦୈର୍ଘ୍ୟ ମାପିବା ସମୟରେ ସ୍କେଲ୍କୁ ବସ୍ତୁ ସହିତ ସିଧା ଭାବରେ ଲଗାଇ ରଖିବା ଉଚିତ। ପାଠ୍ୟାଙ୍କ ନେବା ବେଳେ ଆଖି ସିଧାସଳଖ ମାପ ବିନ୍ଦୁ ଉପରେ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସ୍କେଲର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଶୂନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିହ୍ନରୁ (ଯଥା ୧ ସେମି) ମାପ ଆରମ୍ଭ କରି ଶେଷ ପାଠ୍ୟାଙ୍କରୁ ତାହାକୁ ବିୟୋଗ କରାଯାଏ। କୌଣସି ବକ୍ର ରେଖାର ଦୈର୍ଘ୍ୟ ମାପିବା ପାଇଁ ସୂତା କିମ୍ବା ଏକ ନମନୀୟ ମାପ ଫିତା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ।
କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଅବସ୍ଥିତି ବା ଦୂରତା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ବା ବିନ୍ଦୁକୁ ଆଧାର ଭାବରେ ନିଆଯାଏ, ତାହାକୁ ସୂଚକ ବିନ୍ଦୁ ବା ରେଫରେନ୍ସ ପଏଣ୍ଟ କୁହାଯାଏ। ସମୟ ସହିତ ସୂଚକ ବିନ୍ଦୁ ତୁଳନାରେ ଯଦି ବସ୍ତୁର ଅବସ୍ଥାନ ବଦଳେ, ତେବେ ତାହାକୁ ଗତିଶୀଳ କୁହାଯାଏ। ଯଦି ଅବସ୍ଥାନରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନ ହୁଏ, ତେବେ ବସ୍ତୁଟି ସ୍ଥିର ଅଛି ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଚଳନ୍ତା ବସ୍ରେ ବସିଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନେ ପରସ୍ପର ପାଇଁ ସ୍ଥିର ଥିବା ବେଳେ ବାହାର ପରିବେଶ ପାଇଁ ଗତିଶୀଳ ଅଟନ୍ତି।
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗତିର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସମ୍ପର୍କରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଏକ ସରଳ ରେଖାରେ ଗତି କରେ, ଯେପରିକି ଗଛରୁ ଫଳ ତଳକୁ ଖସିବା ବା ସୈନିକମାନଙ୍କ ପ୍ୟାରେଡ୍, ତାହାକୁ ସରଳରୈଖିକ ଗତି କୁହାଯାଏ। କୌଣସି ବସ୍ତୁ ବୃତ୍ତାକାର ପଥରେ ଘୂରିଲେ ତାହାକୁ ବୃତ୍ତୀୟ ଗତି କୁହାଯାଏ; ଯେପରିକି ରାମଦୋଳିର ଗତି। କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥିତିରୁ ଆଗକୁ-ପଛକୁ ଗତି କଲେ ତାହାକୁ ଦୋଳନ ଗତି କୁହାଯାଏ; ଯେପରିକି ଦୋଳିର ଝୁଲିବା। ଯଦି କୌଣସି ଗତି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ବ୍ୟବଧାନରେ ବାରମ୍ବାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୁଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ସମୟାନୁକ୍ରମିକ ଗତି କୁହାଯାଏ।