ଆଲୋକର ଉପସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଦେଖିପାରୁ ଏବଂ ଆଲୋକ ନ ଥିଲେ ସବୁକିଛି କଳା ଦେଖାଯାଏ ।
ମଣିଷର ରଙ୍ଗ ଚିହ୍ନଟ କରିବାରେ ଥିବା ଅକ୍ଷମତାକୁ ସାଧାରଣତଃ ରଙ୍ଗ ଅନ୍ଧତ୍ୱ କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏଥିରେ ନାଲି ଓ ସବୁଜ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଜାଣିବା କଷ୍ଟକର ହୁଏ ।
ହଳଦିଆ, ଲାଲ୍ ଏବଂ ନୀଳ ରଙ୍ଗକୁ ପ୍ରାଥମିକ ରଙ୍ଗ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରଙ୍ଗ ମିଶ୍ରଣ କରି ତିଆରି କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ଦୁଇଟି ପ୍ରାଥମିକ ରଙ୍ଗର ମିଶ୍ରଣରେ କମଳା, ବାଇଗଣୀ ଏବଂ ସବୁଜ ଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟକ ରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ ।
ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଥମିକ ରଙ୍ଗ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱିତୀୟକ ରଙ୍ଗ ମିଶାଇଲେ ତୃତୀୟକ ରଙ୍ଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ।
ରଙ୍ଗ ସହିତ ଧଳା ରଙ୍ଗ ମିଶାଇଲେ ଟିଣ୍ଟ ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗ ମିଶାଇଲେ ଛାୟା ବା ଶେଡ୍ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
କଳା ଓ ଧଳା ମିଶ୍ରଣରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଧୂସର ରଙ୍ଗକୁ ଅନ୍ୟ ରଙ୍ଗ ସହିତ ମିଶାଇଲେ ଟୋନ୍ ତିଆରି ହୁଏ ।
ହର୍ଟସ୍ ମାଲାବାରିକସ୍ ପୁସ୍ତକରେ ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମାଲାବାର ଉପକୂଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ଏକ ହଜାର ଔଷଧୀୟ ବୃକ୍ଷ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି ।
ଭାରତରେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଲଘୁଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମେ ତାଳପତ୍ର ଉପରେ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରୁ କାଗଜ ଉପରେ ଅଙ୍କନ କରାଗଲା ।
ମିନିଏଚର ବା ଲଘୁଚିତ୍ର ଶବ୍ଦଟି ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଦ୍ରବ୍ୟ 'ମିନିୟମ'ରୁ ଆସିଛି, ଯାହା ମଧ୍ୟଯୁଗରେ ରୂପରେଖ ଆଙ୍କିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
ପ୍ରାକୃତିକ ରଙ୍ଗକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ ପୂର୍ବକାଳରେ ବବୁଲ ଗଛରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିବା ଅଠା ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ଲଘୁଚିତ୍ରରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ସିନ୍ଦୂର ବା ହିଙ୍ଗୁଳା ଏବଂ ନୀଳ ରଙ୍ଗ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡନୀଳ ପଥର ଚୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ଲଘୁଚିତ୍ରକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିବା ପାଇଁ ସୁନା ଏବଂ ରୂପାକୁ ପିଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିବା ପତଳା ପାତି ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
ଲଘୁଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପୀମାନେ ତୂଳୀ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଓଟ, ଛେଳିର ଲୋମ ଏବଂ ନେଉଳର ଲାଞ୍ଜ କେଶ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ରଙ୍ଗ ଯେପରି ଶୁଖି ନ ଯାଏ ସେଥିପାଇଁ ବୋତଲର ଠିପି ବନ୍ଦ ରଖିବା ଏବଂ ବ୍ୟବହାର ପରେ ବ୍ରଶ୍କୁ ସାବୁନରେ ଧୋଇବା ଆବଶ୍ୟକ ।