ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଐତିହାସିକ ପଥରକଟା ମନ୍ଦିର ସ୍ଥଳୀ ମହାବଳୀପୁରମ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଚିତ୍ରାଙ୍କନରେ ମୁଖମଣ୍ଡଳର ସଠିକ୍ ଭାଗମାପ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଗଣିତର ଅନୁପାତ ଧାରଣାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।
ମାଟି ସ୍ଲାବ୍ରେ କାମ କରିବା ସମୟରେ ମଝିରେ ମଝିରେ ପାଣି ସିଞ୍ଚନ କରି ତାହାକୁ ଆର୍ଦ୍ର ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ସମୟ କ୍ରମେ କ୍ଷୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାବଳୀପୁରମର ଶୋର ମନ୍ଦିର ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ମୁଖଭାବ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ ।
ମୁହଁର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶକୁ ମାପିବା ପାଇଁ ନିଜର ତର୍ଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ଏକ ମାପକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରିବ ।
ଶରୀର ଗଠନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଧରାବନ୍ଧା ଧାରଣା ବା ଷ୍ଟେରିଓଟାଇପ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସତ୍ୟ ଓ ତଥ୍ୟଗତ ଅଟେ ।
ମହାବଳୀପୁରମର ପଥରକଟା ବିଶାଳ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟକୁ ‘ଗଙ୍ଗା ଅବତରଣ’ ବା ‘ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତପସ୍ୟା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ମାଟିର ରିଲିଫ୍ ମୂର୍ତ୍ତି ନିର୍ମାଣ ଶେଷ ହେବା ପରେ ତାହାକୁ ଶୀଘ୍ର ଶୁଖାଇବା ପାଇଁ ଟାଣ ଖରାରେ ରଖାଯାଏ ।
ମାଟିର ସ୍ଥିତଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟ ୧୫ ସେମି ଲମ୍ବ, ୧୫ ସେମି ପ୍ରସ୍ଥ ଏବଂ ୩ ସେମି ଉଚ୍ଚତାର ଏକ ସ୍ଲାବ୍ ତିଆରି କରାଯାଏ ।
ମାଟି କାମ କରିବା ସମୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପାଣି ଦେଲେ ମାଟି ନମନୀୟ ହୁଏ ଏବଂ ଆଦୌ ଅଠାଳିଆ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ମାଟି କାମ କରିବା ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶକୁ ଯୋଡ଼ିବା ପାଇଁ ମାଟି ଘୋଳା ବା ସ୍ଲିପ୍ ଏକ ଅଠା ଭଳି କାମ କରେ ।
ରିଲିଫ୍ ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ମୁଖ ଭାଗଟି ସମତଳ ଥାଏ ଏବଂ ଏହାର ପଛ ଭାଗରେ ମୂର୍ତ୍ତିକଳା ଖୋଦେଇ ହୋଇଥାଏ ।
ମୁହଁର ଆନୁପାତିକ ଗଠନ ଅନୁସାରେ କାନଗୁଡ଼ିକ ଭ୍ରୂ ସ୍ତର ଏବଂ ନାକର ଅଗ୍ରଭାଗ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ମଣିଷ ମୁହଁରେ ଦୁଇଟି ଆଖି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନଟି ନାକର ଲମ୍ବ ସହିତ ସମାନ ହୋଇଥାଏ ।
ତାମିଲନାଡୁର ମହାବଳୀପୁରମରେ ଥିବା ବିଶାଳ ପଥରକଟା ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟକଳା ଅଷ୍ଟମ ଶତାବ୍ଦୀର ଅଟେ ।